SİİR YAZMA SEVDAM

Ne o, beni görünce şöyle bir yerinizden doğruldunuz!
Yapmayın ya! Hadi yüzünüzdeki gülümseme de soldu.
Suratınız asabileşti, gerildiniz. Bak işte parmağınızı da kaldırdınız.
Yazdıklarımı şöyle bir süzdünüz, notu da verdiniz.
Aa oda ne! Diklettiniz, omuzlarınızı kaldırdınız.
Simdi ayağa kalkacak ve kükreyeceksiniz.
“Sen şair değilsin. Yazdıklarına şiir mi diyorsun?”
“Kendini şair mi sanıyorsun?” diye başlayacaksınız nutuk atmaya belli.
Öncelikle kabul ediyorum, sizin gibi edebiyat parçalayamıyorum.
Benzetmelerim de öyle acemi işi, biliyorum.
Ama ben hiç bir zaman şairim demedim ki!
Sadece yazarak duygularımı ifade ediyorum.
Yazmayı seviyorum, öyle hava atmayı da hiç sevmem hani.
Ruhumdan kopan düşünceler kalemimin ucuna geliyor.
Ve bembeyaz sayfaya akıyor düşüncelerim.
Öyle şiddet, nefret ve siyaset konularını da işlemiyorum.
Benim yalnızca yalnızlık, sevgi, aşk ve özgürlük üzerine yazmayı seviyorum.
İnsanlara sevmeyi öğretmeye çalışıyorum. 
Birlik olmayı anlatmaya çalışıyorum.
Bir de kendimi ifade etmeye çalışıyorum, hepsi bu.
Kimin tavuğuna kış demişim ya da kime dayılanmışım şiirlerimde?
Ne bu öfke bu celal! Ben şair değilim diyorum üstüne basa basa.
Biliyorum daha bin fırın ekmek yemem gerektiğini
Ama ne payım! Yazmayı seviyorum. 
Özellikle sevgiyi anlatmayı seviyorum insanlara.
Büyüklerime de saygılıyımdır, destur eder iliklerim önümü.
Şimdiye kadar üstünlükte taslamadım.
Dedim ya; sevgiyi, özgürlüğü anlatmaya çalıştım.
Ve bayım, siz ne kadar kızarsanız kızın ben yazmaya devam edeceğim.
Dilimde özgürlük türküsü, sevmeyi anlatacağım insanlara
Belki dünya nefretten öfkeden kurtulur.
İnsanlar insan olduklarını hatırlar umuduyla…

Gökçe Sözüçetin