İLAHİ MAKAM

Düşlemsel bir gerçeğim ben ve düşlerin dilemmasında gözümü sakındığım aşkın da sözün de erbabı iken yüreğin mealidir yine yüreğime d/okunan ve aşkın vebali özlemle yoğurduğum günün yorulduğum dünün tek mekânı: elbet Allah katında saklıyım ve sırlarım da ve surlara serili ölü toprağı gibi üzerimden atamadığımsa doğrudur ve de üstüme alındığım ne de olsa hassasiyetin ve haysiyetin tavan yaptığı bir kulum kulluğumsa Rabbime ve küllerimde yaşadığım kadar külümden doğduğumdur tek doğru…

Cinnet ehli bir cennetin özlemi içime serili

Aşkın ve hazanın na’şı sevdalandığım rahmeti

İlahi Aşkın her kıvılcımı ve kıvancı

Yağdığım kadar sağanak misali

Yağdırdığım şiirlerimde saklı tuttuğum fıtratı

Mademki bahşeden Tanrı…

Alametifarikasıyım de s/onsuzluğun

Gönül verdiğim ve gönül koyduğum

Bazen taban tabana zıt aşkla öldürdüğüm nefsimin

Ardından saygı duruşunda bulunduğum yolculuğumun

Son durağı ve tek kale’ m:

Edebiyatın hücrelerime eşlik eden her hecesi

Kulluğuma binaen tapındığım İlahi Aşkın tek maliki

Ve hükümranı ve hükümdarı

Rabbe duyduğum sevdanın meali

Ve gizemi

Ve işte eğri oturup doğru konuştuğum

Her ezan ve imsak vakti

Yetmez de bana aralıksız Rabbimi anmama

Anbean büyüyen bir coşku ve aşkla

Koştuğumdur İlahi Makam…

Ben baharım.

Güzel gördüğüm doğru çünkü güzel bakarım.

Öykündüğüm şüheda mazim

Aşk ekip özlem biçtiğim

Yalnızlık ekip şiir içtiğim

Bilmesem de biçki dikişi

Kitaplardır ana vatanım

Kalemimle yâd edilesi dünümden

Firar edip anda saklı mevcudiyetim.

Ben hüznüm.

Kimine göre şen ve neşeli.

Ben babamın gülüyüm

Güldür güldür sevdiğimse çok doğru.

Yanlışlarımı giyindim üstüne cübbemin

Eteklerimi de sürüdüm

Elimden geldiğince evrene çiçek diktim

Sonra açtım gonca gonca

Ve soldum ve soludum

Ve rahmeti içime yağdıran Rabbime ettiğim

Niyazlarım kadar

Sevecen yüreğime yağan kar

İdamesi ömrün iltifatım yok durduk yere

Lakin sevdi mi insan tam sevmeli

Meali ölüm olsa bile.

Zanlar tutuşan eteklerinden

Dökülen taşları başıma isabet ettirdikleri ne ki?

Hele ben kimim de ahkâm keserim birilerinin yerine?

Lakin uçuşan zanlar ve yalan sevgiler kanıma dokunan

Akacak kan ve sözcükler elbet durmaz damarda

Damardan sevdiğim ve yazdığım kadar

Aşkın bekası ve bakaya kalan sözcüklerim kader kadar kadir

Keder ile içli dışlı

Kamil olansa anlar

Yoksa hep ben miyim suçlu?

Kalp gözüm uleması ömrün

Gönül verdiğim nice yürek ve masal yazmadan duramadığım

Kalemin nabzını her alamadığımda

İçime yağan yaşın yoktur duracağı

Durmam gereken yeri de bilirim hem

Meylettiğimdir umut ve sevgi ve özlemin

Dikenli telleri

Azat edilesi yüreğimse saklı yerin dibinde

Ve de göğün en tepesinde

Sektiğim kadar sarkıttığım camdan

Saldığım kadar yaşımı s/alındığım ayan beyan

İnsanlar gıybete dururken ben

Kıyama durduğum kadar kıyılan içim

Dilimlenen yüreğim

Ve közümde saklı bir servetim ben

Aşkın İlahi dokusunda ve dokunuşunda

Sevk ettiğim hüzün denen minvalden

Sekip de erdiğim hidayet ve de nihayet

Elbet erdemdir de sevmek ve asalet

Sonsuzluğa açtığım kanat kadar sevdiğim tek gerçek

Ve kalemim ve yüreğim tek servetim

Özgürdür yüreğim severken

Lakin içine de hapsolduğum mabedim

Her nasılsa

Kim bilir kaç fasılda

Asılı kaldığım kadar göğün beni çağırdığı ayan beyan

Aşkın hülasası

Ve de sevginin asası

Kıblemde yanan bir ateşim belki de alametifarikası

Şu yüreğin şu kabrin

Şu sevdanın meali bende saklı

Bense Allah katında

Yaşadığım kadar da söyleyeceğim doğruları

Yaşattığımsa varsa yoksa aşkın dinmeyen İlahi Rüzgârı…

O aşk ki:

Yüreğin kıblesi

Yaşadığımsa bunca kabir azabı

Tetikleyense coşkumu ve aşkı

Ansızın hâsıl olan bir hediye

Bahşedilesi Rabbin sunumunda

Gözümün her yaşında saklı

Duruşumun yansıdığı

Binlerce dize ve şiir ne ki?

Yazılası nicesi

Aşka dur durak yok mademki

Şakıdığı kadar kalemin sonsuz neşri ve nesri…