Güneş de Üşürmüş

Yaratan öyle güzel yaratmış ki
Her gezegene bir not düşürmüş
Olanları ısıttığına bakma demiş ki
Zamanın girdabında güneş de üşürmüş.

Odunu kömürü koyup yakana bak
Kimi yunus demiş kimi pir sultan’a çırak
Ezelden ebede ırmaklar gibi çağlayarak
Yalnızlıktan usanmış güneş de üşürmüş.

Her patlama bir olmuş sevginin eseri
Var mı ki karşılık olsun değeri
Yoklukla doğarmış gönül eri
Olmayınca seferi güneş de üşürmüş.

Gözler gönlün ateşini saklarmış
Putlaşırsa sevdalar dost yasaklarmış
Ayrılığı cahiller tutar kucaklarmış
Dayanamaz uzaklığa güneş de üşürmüş.

Karaca oğlan Elif diye bağırır
Muhittin darağacında dosta çağırır
Aşktan anlamayan kendince zığarır
Dünyadan gafil güneş de üşürmüş.

Hüseyin hallaç vermiş başını
Bir ordu toplayamamış naaş’ını
Gariptir diye dikmemişler mezar taşını
Etrafında dönen güneş üşürmüş.

Kerameti deride sananlar
Sonu belli yola kılavuz koyanlar
Nesiminin yüzüldüğünü duyanlar
Karanlık olunca güneş de üşürmüş.

Hayalle gerçek arası bir yerdesin
Etrafınla birlikte sen niye dönersin?
Hem çok yakın hem uzak mekandasın
Ben yanarım sen neden üşürsün?

Her seherde bülbül olunmaz
Akıyor diye sularda lale olmaz
Gönlümdeki sulalesi hiç solmaz
Meğer güneş değil gönlüm üşürmüş.

05.07.2003

Ahmet Çelik

Ceyhan

ZIĞARMAK: Çıkışmak, azarlamak