HÜZÜNDÜR BELKİ DE BENİ AYAKTA TUTAN

Düşlerim maviden

İsyanım saklı gökkuşağında saklandığım

Yalan değil ve neferiyim aşkın

Feri sönmeyen şahikanın ensesinde saklı

Bir buse bir de baş koyduğum ömre

Hoyrat bir iklim ısmarladım

Horasan tepelerinde kundaklandım

İç sesimdeki fevri nüans ne ki

Eylemlerden firar oldum olası

Nazı niyazı dinmez gecenin

Dirliğime dinginliğime bir asır daha lazım benim

Kefil olduğum her duygudur

Kefal gibi atladığım

Zaruri bir ömür belki de içlendiğim

Yüreğin şahikası özlemde saklı

İki dirhem bir çekirdek gülüşüm

Kolayca sevebildiğim

Kansam da her gülen yüze

Güllerden derledim ben şiirlerimi

Tekabül ettiğim şu hayat

Pervasızca yüzüme atılan tokat

Kelamın da rahlesi bir minval

Süklüm püklüm yaşamadım hem ben

Hemhâl olduğum her duygudur içimden s/üzülen

Binlerce dize sıralar da diz dize yaşadığım

İklimlerden aşırdığım

Rüzgâr denen yüreğimi

Bir kerede imha ederim hani hani

Sevdiklerim uğruna

Yakamdan düşmeyen hangi iklimse

Seferi tanığıyım ben evrenin

Bazen bir sarkıt

Bazen hicap yüklü dikit,

Diviti tükendi bitti bile

Kelamın hasına razıyım içimde titreşen

Binlerce meali olan

Yürek sızımda saklı bir sözcükten

İbaret olmanın verdiği hüküm ile

Dikiyorum işte iki yakamı bir araya

Bilsem de devamının gelmeyeceğini

Mutluluk denen tekerlemenin

Verdiği hüzündür belki de beni ayakta tutan…