ÇOCUK YÜREĞİMDEN ATAMADIĞIM

‘’Şairler vurulmalıdır, hayat yakışmıyor onlara.’’(A. Telli)

Hüznün bir pekiştireç olduğunu öğrendiğim gün anladım da hayatın bir şiire denk düştüğünü ve içimdeki kıyımdı kıyama durduğumun tescilli rahmeti.

Varlığım, hafız, varlığım diyorum

Bilemedim öncesinde mutluluğun bir ütopya olduğunu

Nazenindi mevsim narindi sevgi

Sezgilerimse ırksız sevdi

Sevecen bir mağlubiyetti benimki

Aralıksız pekişen iç sesim ve özlem.

Redifi idim mazinin

Şüheda geçmişin küllerine uzandım:

Uzamadı da boyum yine de yine de

Dipçiği ile hasretin

Kâh av oldum kâh avcı

Kâh tav oldum kâh tavaf ettim evreni

Nezleli sesinde rüzgârın

Güngörmez selamında kayboldum eşrafın

Güne bakandım geceye selama duran

Yitik bir kelamdım aralıksız ıskalandığım

Yetmedi yetim varlığımın ıskaladığı

Külüstür bir araba gibi meylettim gidip gelmelere

Seken kurşundum

Set kurulan tuzaklara düşmemek adına

Mizacımla kıyama durdum gün ve gece

Maliyeti hayal kırıklığı olan

Dama taşı gibi oynamak istedikleri insanların

Bense ödün vermedim insanlığımdan

Ve şah mat.

Kapı arasıydı dinledikleri

Kapı dışarı kovulduğumun ta kendisi

Temaşası ömrün üstüme sıkılan tazyikli su gibi

İçimde yeşeren şiirler

Nüktedan yüreğin de demir attığı

Derdest olmuş bir mozaik gibi

İçimde aralıksız öten uçuşan elem kuşları

Zaafımdı sevmek sevecen iklimde saklı binlerce kelebek

Toplasan bir adam etmedi varlıkları

Diktiğim sökükleri yüreğin

Sefasını süremediğim kadar hüzün yüklü iç sesim

Bir şiire namzetse gün

Kaykıldığım zemin ve ömür

Hitabı iç sesin kapıp da koyuverdiğim

Sancım da sanrım da bana özeldi

Sevdiğim kadar özgündü sesim

Mağdur olmanın kimliğine asla öykünmedim

Öldürdüğümse sefil nefsim

Çocuk yüreğimden atamadığım insanlar

Çocuksa kurulduğum sedir

Hali hazırda elimi uzattığım suyu kurumuş nehir

Meylettiğimse mutlulukla örülü bir ömür