O'DUR SEV EMRİNİ VEREN

Bir düş’ e mi sarıldın yoksa anıldığın kadar mı mutlusun? O halde peşini toplamalıyım yüreğimin hem dökülen parçalardan sorumlu olan da ben değilim ne de sorunlu olan ve sorun etmediğim kadar kirini dünyanın asla da kinaye etmediğim kadar ve işte bükemediğim bileği öpüyorum sonra da başıma koyuyorum sevdiğim kadar coşkuyla insanları…

Zemherilerde asılı bir çiçeksem eğer

Mahzun gülüşlerimde de saklıyken neşe ve keder

İzafi bir yolculuktur benimki

İdame ettiğim ömrün arka bahçesinde saklı rüzgâr

Bir o kadar içime esen

Rüzgârın ta kendisiyim aslında…

Sözcüklerim üşümez benim üşüdüğüm kadar

İçimi ısıtansa iman gücüm ve sevgim

Kimine göre zafiyet addedilen

Gel gör ki sevgiyle doğdum ben

Ve sevmeyi sevilmeyi öğrendiğim ailemden:

Elimden tutan elbet biri var

Hatta gözümü dahi açmamışken hayata

Büzüldüğüm rahmi evrenin

Anneme şerh düştüğüm bu bitimsiz sevdam

Nasıl ki öğretendi Mevla’m…

Çocuk kalbimde saklıdır da yalnızlığın

İlahi tınısı elbet

Kimsesizliğimi sonlandıran

Andığım kadar O’nu mutluyum ben

Ve illa ki huzur veren

Her huzuruna çıktığımda aralıksız saklı tuttuğum

İçimde en derinde

Beni kurtarandır yine O

Ne zamanki boylasam dibi.

Devindiğim: sadece rahmetin ve inancın izini

Sürdüğüm ve gizimde saklı gaipten gelen coşkum

Manen evrenin en zengin insanıyım

İnsanlığımı saklı tuttuğum kadar

Aşka ve hayata zimmetli:

Ziynetimdir sevgi ve İlahi Çağrı

Ağrılarımı sonlandıran

Kolay da değildir hani ölüp de dirilmek

Bir çiçeksem eğer ki evrenin sunumu

Açmayı dilediğim ise O’nun katı

Dikenlerime nasıl da müteşekkir

Hep de ben değil miyim çuvaldızı kendine batıran

Bu yüzden başım diktir

Mizacımsa neşeli bolca savurgan

Nasıl ki severek çoğalıyorum

Yazarak da eksiklerimi gideriyorum

Kimisi şahken şahbaz

Bense suskunluğuma dair bir ömür

Dilbaz kalemimle koştuğum kadar rahmetin

Hikmeti…

En alasından yaşamanın meali

Sevgiyi katık ettiğim her mevsim

Dikişleri sökülse de zaman zaman yüreğimin

Yetişen yine O

Yatıştıran içimdeki çocuğu

Metruk hecelerden cennete yuvarlandığım

Yokuşları bir bir inip çıktığım

Eh, kolay değil hani ermek hidayete

Mazlumları sevdiğim kadar mutluyum.

Yüreğim infilak eder her sustuğumda

Elbet kalemin de direktifi

Nasıl ki O’dur veren sev emrini

Yazdığımdan ötesi yaşadığım

Yaşadığım kadar sevgiye, İlahi Aşka zimmetli…