TANRISAL BİR SESSİZLİK

Bir güvercin kararlığında

Yeşile boyadım geceyi,

Postaladığım her düş’ tü içine düşülesi

Aşkın feryadı

Bense elem yüklü gövdemle posta koymuşken hayata

Ve işte yazılası fermanım

Devasa bir rahmet aşkın bucağında

Saklandığım gece yatısına gelen üç beş mektup.

İçimdeki meczuptu zarfı yırtan

Ve bendim saklandığım kuytudan firar eden

Şakağıma dayalı belirsizlik

İmla hatası bildiğim de bir yolculuk

İmha edebilirdim öncemi

Sevişen karanlığın kol düğmeleri

Tanrısal bir sessizlik

Fidan boyu yalnızlığım

Şahlanan şah damarım

Arz ettiğimse mevcut bir hüzün

Duvar dibi saksısında kalemin

Kalender meşrep kaybolduğum

Her mekân

Kardığım sefam

Sancılı bir vaveyla

Göğün tanrısı

Yeryüzünün firari kulları

Aşkla atan kalbim

Kuşağımda saklı belki de ön adım

Mahlası gecenin

Meram bildiğim

Her şiir tevazu yüklü varlığım

Tüten karanlıkta

Ah, ıskartaya çıkan ada vapuru.

Meylettiğimdi

Mealini bilmediğim

Sunumu sevginin

Harabeye dönmüş bir ruh

Karartılarda saklı geçimsizlik

Aydınlığınsa hicvi

Göğe konan saf kan masumiyeti

O ak yüzlü bulut ve içimde saklı

Derviş.

Yakamda mehtap

Ayaklarımda yırtık pabucum

Gölgem dahi fazlalıkken

Dünya denen aydınlık ve üstü açık mezarım.

Kaybolduğumun ertesi

İçine saklandığım şiirin sevdası

Her yanık türküde

Yakardığım sonsuzluk

Cefayı çektiğim neydi ki?

Sefasını süremediğim

Aşk denen illetin

Hörgücü

Bir fetva olsa ne ki yazdıklarımın

Buruşuk teninde saklı…

Üç beş Nisan tası

Rahmeti içtiğim bir kış gecesi

Kışkışladığım hüznün sarkmış teni

Elveda demekse kolay değildi

Kale alınmadığım dünyanın sancılı feryadı

Bir içimlikti oysa hayallerim

Adeta sonsuzluğu kucakladığım…