MATEMİN BESTESİDİR SESSİZLİĞİM

‘’Sevdalı bir vuruşun özlemiydi süsleyen

Sokaklarımı, şehirlerimi

Gözlerin çağırsa da beni

Çağırmadan kalbin çatlayan gözlerimi…(Alıntı)

Düşlerimi kokla mevsimin kelebeği iken dikenlerimle hemhal yanık bir gülüm ben…

Zemherilerde solan yapraklarım

Mevsimin de çalınırken bekâreti

Aşka hicap ve özlem yükleyen

Mevsimin fesinde açan bir çiçek

Yalnızlığın bahtına ekildiğim tek tek

Hülyalarım var benim

Huda’msa tek sevdam

Sözcüklerin dibe vurdukça

Aşk ise boy verdikçe

Boyumu aşar asaleti yalnızlığın

Mademki uçtuğum zirve

Mademki düştüğüm bu sefil aşka

Mademki mağdur kimliğim deli dolu bir hezeyan

Matemin bestesidir sessizliğim

Mahzun çehrem…

Dökülen imge imge

Ketum yıldızların arasında saklı bir cennetim ben

Çığırından çıkan yeryüzünün metaneti sınanırken

Tenimde dolaşan imgelerle

Sökün eden özlemim

Hicreti belki de gölgemin

Konuşlu olduğumsa rahmi evrenin

Bazen bir çocuk bazen bir cenin.

Hem anneyim hem baba tüm şiirlerime

Geçirdiğim bir peçe:

Kayboldukça mevsimin tininde

Perçemi bu hayatın

Pençesini geçiren zalimin

Tutulan nutkumda açan her çiçek cahil cesaretiyle

Sevdiğimsin hür bir gökyüzü

Dikenlerimi kendime batırdığım

Mazlum bir yolcu.

Gidişi olup da dönüşü olmayan seferi varlığım

Kardıkça yeri göğü

Zıpkın yemiş bir rüzgâr

Sancılı bir ölüm ve doğum

Kolaysa sen geç ve sev benim yerime

Yaktığım gemiler ne ki

Yanan bu ateşin her kıvılcımına tutsak

Bir seyyahım ben

Semazen yüreğimden sökün eden

Zalim nefsinin de solduğu iblisin

Haraç mezat sevenlerden olmadım hem