SEN ZALİM

‘’İtiraf ediyorum

Atalarımdan kalan

Bir avuç sevgiyle geçindiğimi

Beceremem yemek pişirmesini

Çocuklara bakmasını bir de

Ben şairim sevgilim…’’(N. Genç)

Haczedilmiş düşlerim var benim

Metruk hanelerin

Meczup misafiri ah, sefil yüreğim

İçimi kemiren düşlerin de müsebbibi sensin.

Martaval okuyan iblisin

İçindeki bitimsiz ihtiras onca zalimin

Göğe konuşlanmış bir resimim madem

Ah, mabet bildiğim

Sefil yüreğim

Bir de dinmez esintisi sözcüklerin

Ben başını bağladım bir kez hasretin

İnişli çıkışlı yolculuğun müdavimi

Geçimsiz ruhumla asılı kaldığım göğün

En delişmen misafiriyim

Israrla sevdiğim

İsraf ettiğim ömrün

Zemininde saklandığım

Rengimse dönerken beyaza

Üflediğim kadar nefesin

Son bulduğu bir şiirim.

Haznemde sancı

Dünümde yargı

Anımda sanrı

Yangının ilk kıvılcımı

Elbet esiri olduğum gözlerin

Matemin dibine vurduğum şu mevsim

Miadı dolmaz da bu sevginin

Erişilmesi zor bir dağım madem

Yamacıma gel en azından

Yandığım kadar yakardığım

Renklerin en soluğu

Bazense kaybolduğum

Hem yalan değildir benim bu sevgim

Yalanım olsaydı bir başıma kalır mıydım, söyle bir ömür?

Doğruyu söylediğim doksan dokuz köyden kovulduğum

Muhtıra veren zalim muhtarın

Zimmetli mührüdür belki de mimlendiğim

Layığıyla yaşamanın güncesi sorulur benden

Yazılası şiirlerin tükenmez de nefesi ve miadı

Miladım sevgidir benim:

Ey, sen zalimlerin zalimi

Esir ettiğin neyse varsın sorsunlar son dileğimi

Bir ben bir sen bir de şiirlerim

Esen meltemin

Asla dinmediği bir hazanda saklıyım madem

Varsın senin olsun kalan ömrüm

Yazdığım her şiire zimmetliyim hem

Zinhar yanıldığım daha dün gibi

İlk sevdiğim son nefesim

Yankısı dinmez özlemin ve mevsimin

Sevilmek neydi sahi, zalim?