şairin vedası

Ben Şairim Kalemi elime aldığımda

Bazen Yunus olurum, bazen Mevlana

Bazen Nazım olurum, bazen Atilla İlhan

Bazen Leyla olurum Mecnun peşinde çöllerde

Bazen Muhammed Peygamber’in izini sürerim Mekke’de Kâbe’de

Bazen ayrılık şiirleri yazarım, bazen hüzün bazen sevgi, bazen aşk

Bazen vatan aşkıyla coşarım, bazen dolup dolup taşarım

Erenler dergâhına uğrar hu çekerim Bazen Ömer Hayyam’a uğrar içerim aşk şarabını

Bazen pervane olurum ışığı ararım Bazen durgun bir nehir olurum, bazen coşkun deniz

Bazen volkanlar gibi patlar ruhumda gelgitler

Bazen sevdayı anlatırım; bezen öfkeyi, şiddeti, n

nefreti Bazen kaya gibi dimdik dururum, bazen gölgelere saklanırım

Ben şairim, dolup taşar duygularım Aşk kalem olur, sevgi şiir olup akar ruh dizelere

Bazen ağıtlar çekerim zılgıtlar halaylar Ben şairim, kalemim coşar aşkla kâğıdın üzerinde

Ben şairim; ruh gelir dile; name name, ilmek ilmek dokurum dizelere

Bazen halkımla omuz omuza savaşırım kalemim silahım olur

Bazen oğlu şehit düsen anayla kucaklaşır ağlaşırım, ağıt olur şiirim

Bazen halkla el ele inerim meydanlara, şiirim halk şiiri olur Ben şairim; sevgiyi anlatırım; kardeşliği, dostluğu anlatırım

“Birlik olun” derim, “uyanın” derim;

dedim ya, ben şairim Ama anlaşılamam her nedense, bazen çekilirim köşeme Küskün olurum ama yine de sevgi doluyum,

dedim ya ben şairim Ve bu son şiirim anlatamamaktan yoruldum çünkü

GÖKÇE SÖZÜCETİN