UMUDUM BAKİ

Düşlerine kefilim o devasa ölü cümlelerden esen rüzgâr.

Figanım yansız beyanımda saklı arsız gölgeler

Aşkın firarı ise içimdeki iklimin

Ah, gözlerinden düşen yaş kadar

Nemlidir kalemim en çok da mabedim.

Bir kelamda doğdu şiir

Bir selamla uğurlandı şair:

Uğur böceğim

Ah, yorgun kanatları sevdiğim kelebeğin.

Umudum baki, bayım

Size duyduğum saygı da

Hüsrana kilitlenmiş dündeki silik mazim

Matemle yıkarım ruhumu ve şiiri

Azımsandığım ne ki?

Ötelendiğim her minvalde

Tek yönüm tek sevdam

Tıkanan nefesi günün

Geceye hüzün ektiğim;

B/içtiğimse…

Ah, saklıdır Rabbin nezdinde.

Yakamdan düşmeyen şunca kelam

Demlendikçe hazanın bohçasında

Ve bayım, ben Eylül’ün n/esri ve eseriyim

Göğsümdeki şu sıcaklık

Mevsime ve aşka sadık

Yok mu hele ki o farkındalık?

Ayağımın altına serili yapraklardan istikamet

Kimine göre içine düştüğüm t/uzak

Gel gör ki yaşamak sadece yaşamak

Layığıyla salındığım her cümleden dökülen yaprak yaprak.

Ayarı kaydı ömrün

Esefle söylendiğim sadece kendime söylendiğim.

Arz ettiğimse talebi yoksun

Arz-ı endam eden nice söylem

Bir ben duyarım dediklerimi bir de Rabbim

Kucağımda ölümsüzlük

Sarmalında hidayetin

Varlığımsa yoksunluk ve o devasa ateş

Addedilen elbet hicret

Denilen sakinlik.

Huzura biat

Sevmek sadece sevmek bunca kötülüğe inat.

Zemheriler yakındır, bayım

Boy veren her filiz

Belki de sedef kakmalı bir araz kaldıysa geride

Gerisin geri kaçmıyorum artık

Bilakis

Edindiğim her izlenim

İçime tuttuğum aynadaki yolculuğum

Kimseye de kolay kolay gönül koymadığım

Aşk ve şiirse Lokman Hekim:

Varlığınıza duacıyım, bayım.

Bir görünen bir görünmeyen hayalseniz

Bilirim de: her an kaybolabilirsiniz.

Lafügüzaf demli serzenişim aslında kendime

Sizde gördüğüm içimdeki yetimin mizacıyla

Ben sizi Allah rızası için sevdim.