Ruhumun Yasıyım

Kaderin savurduğu firak gününden beri

Ummana özlem duyan küçük su damlasıyım

Hasreti katlar durur et kemik ve bu deri

Geçmişini unutmuş ben ruhumun yasıyım.

Kaç nesildir bilemem hep arktan arka aktım

Bazen devletler kurdum bazen meczupça baktım

En son dayanamayıp kendi kendimi yaktım

Kıyamet günü dolmuş Adem günah tasıyım.

Merhaba dünya deyip korkumuzdan ağlarken

Rızık derdi beleşti beyaz sütü emerken

Üşümezdik soğukta yumşak libas giyerken

Hatırda tam ervahla sadık evren asıyım.

Bir insanlık gereği her boyaya bulaştım

Okumayı öğrenmeden zirvelere ulaştım

Beden denen dehlizi cümlelerle dolaştım

Tüm şeylerden haberdar cehalet ustasıyım.

Leyla gelir mi dersin Mecnun olup bağırsan?

Çiçekler konuşur mu Yunus olup çağırsan?

Başta iki kulakla duymayan bir sağırsan

Ruh ikizi arayan ben benin hastasıyım.

06.06.2016

Ahmet Çelik