Yanar İçten Dumansız Ateş

Aldanma gülüşüme gamsız sanma beni 
Yanar içten dumansız ateş 
Yansımaz yüzüme sessizliğimin 
Ardına sakladıklarım sen göremezsin 
Kopan kasırgayı fırtınayı 

Zamanın yel değirmenin dönen 
Ömür öğüten taşı 
Ufalar yavaş yavaş beni 
Parçalar hücreleri olan deni 

Yazarken debisi dolu bir baraj gibi 
Zorlanıyor seti saydığım 
Bu bendeki göz kapakları 
Koptu kopacak o yıkılmaz 
Dediğim bendi akacam 
Sessiz sedasız yine Geceye 

Çare çaresiz çaba kaldı yetersiz 
Ferman kalmadı ayaklarda 
Koşamaz oldum sınavım saydığım 
Doğarken anlıma yazılan yazıya 
Yarı yolda kalmış gibiyim 

Umutlar tazelense de her gece 
Gelen sabaha her günüm 
Giden dün gibi 
Standart kalmış bir çizgi 
Ne aşağı nede yukarı 
Kalmış yerinde kıpırtısız 

Çekerim sabır her seferinde 
Bulurum ardında siyah saçtan 
Artan beyaz telleri 
Böyle akar giderim yavaşça 
Sonu yazılan yere 
Ne varsa onu yaşarım 
Değiştirmeye imtiyazı olan 
Yaratan ne dilerse odur gördüğüm