GÜNEŞİN ÇOCUĞU İDİ BULUTLAR

Her düş’ü sen bildim aslında sensizliğin mizacıydı şiirlerde saklı olan ve saklandığım bir kuytu: ruhumu uyutandı dolunay ve ufkumda saklı yıldızların bir bir asıldığı darağacı.

Bir hutbe ise aşk,

Bir veda belki de kendine…

Çöreklenen hüzünle yıkadım ben şiirlerimi:

Yüzümü imgeledim

Yüz vermedim karanlığa

Mizacı öfke doluydu rüzgârın

Renklerinse misliyle coştuğu

Güneşin çocuğu idi bulutlar.

Bazense nal topladığım

Belki de nifak sokan karadan gözleri

Şehir vapurlarında saklı bir dumandım ben

Şehrin bacasından tüten bir yanılgı belki de.

Her öpüp de başıma koyduğumda kutsal kitabı

Elbet şerh düşüyordum mutlu yarınlara

Şirk koşan kimse uzağında

Sevi dilinde karşılığı olmayan bir gözaltı

Ne de olsa kibirliydi acılarım

Bazen ortalığı karıştırdığım:

Ne isyan ne de zarar ziyan

Ne sabır ne şükür yüklüydü kimliksiz gölgeler

Bense mevsimin nabzını tutuyordum

Her baktığımda semaya

Her aktığında yaşlarım

Elbet feraha çıkacaktı yürekte saklı maruzatım

Bir renkse inancın seyrinde uzandığım

Bir Şimal yıldızı belki de peşine takıldığım.

Bir aruz vezni şahlanan

Damarlarımdaki kan ne ki?

Şarlayan iblisin isyanından kaçan

Elbet karşı durduğum kadar duracaktım da zalime

Küfreden kimse yaşayan mazluma

Kemikleşen acılar

Sökün eden geceden firar eden bir yanım

Yarılanan yolda başa dönüp yeniden varacağım

Bir yaka gibi

Bazense yakamdan düşmeyen hüznün meali.

Naralar savuran ruhsuz güruhların şerrine okuduğum lanet

Nifak sokan kimse aşk ile sevgiye

Sararan yaprağın duası belki de

Düşüp de yollara

Düşmekse gözlerden

Hiç düşünmediğim kadar düşlediğim

Sancılı günde mazinin örtüsünü silkelediğim.

Gökte saklı bir kıvanç

Yürekten taşan avuç avuç

Köreldiğim yetmemişken

Kararan teninde gecenin

Kan çanağına dönmüş gözleri zalim rüzgârın

Yürekleri inlettiği.

Rabbine sığınan her kul gibi belki de azıcık farklı

Korunduğuma binaen dilimden eksik etmediğim Besmele.