AYRACIDIR HER ŞİİR ÖZGÜRLÜĞÜN

‘’Efkârlıysam eğer, senin yüzünden

Kanım damlıyorsa cam kırıklarıma

Umudum öksüzdür kaldırımlarda

Hasretim yanardağıdır.

Çamurlara itilmişse yüreğim

Kapılar kapanmış demektir zindanlarda

Gel ey ceylan bakışlım, gök edalım

Sevinin yaldızlı penceresinden

Rüzgâr gibi içime dol…’’(Alıntı)

Sür manşet yalnızlık

Gökte saklı bir nokta adeta

Şehla gözlerinde gecenin

Mıhlandığım yer gök

Közü dünün;

Yarında saklı tekeri

Umudun

Batıl bir yürek değil asla

Menevişlenen gecede yalpalayan yıldızlar

Kök söktüren yürekte saklı bir methiye:

Elbet aşkın şafağı atmışken

Elbet sözcükler aşka meftun…

Rengimle tezat bir düzlem

Siyahı kardığım her hicran

Yüklü söylemde saklı olduğuma binaen

Nefsi ölü bir sefa

Nesli tükenen eda

Alımlı olsa yürek ne ki?

Sessizce kıvrıldığım şiirin dibine

Ektiğim bir tohum gibi

Renksiz bir elem

Riya dolu kimi insan

Küfemde saklı umut

Bakracı yalnızlığın elbet

Şiirlerle sırdaş.

Hüzünse kanaviçesi mavinin

Gökteki teyakkuz

Görünenden çok öte

Bir rivayet olsa da mutluluk

Hecelediğim sözcüklerin nezdinde

Bitimsiz bir hasret

Kardıkça ömrü kandığım her sema vakti

Gözlerimle buluşan İlahi Aşkın katında.

Ben ki beylik olmayan binlerce ukde kalan içimde

Kaybolmanın arifesi

Aradığım elbet kendimde saklı o ulaşılmaz iklim

Ben bile kani değilken özgürlüğe

Özgün olsa da hüznüm

Boykot ettiğim günüm

Satırların hizmetine sunduğum

Sefil yüreğim yetmedi kalemim.

Kalender meşrebin sükûn dilediği her köşede saklı mucize

Rabbime itaat ettiğim sürece

İdame ettiğim bir ömür yürekten taşan

Bitimsiz hasret ve coşku

Sökün eden yalnızlığa örülü duvarlar saf tutsa da zaman zaman

Ayracıdır her şiir özgürlüğün

Akseden bir renk ki

Beyazın sağalttığı her acıyı

Dikerken hece hece yüreğimle…