SESSİZLİĞİN MÜDAVİYİM MUALLİM

‘‘İnsan acısından utanır mı?

Döktüğüm yaşlarla zehirleniyorum…

Bırak acı soğusun

Sen Tanrı değilsin

Ölülerden değil

Dirilerden geçer zaman

Git, bir başka insana dokun…’’ (Alıntı)

Rengi, süt beyazı yasın

Temkinliyim artık

Boş yere harcamayacağım acılarımı

İyi günlerim için biriktiriyorum yüreğimin isinde.

Şeffaflaştıkça hayat

Düştüğüm değil tırmandığımda yakınım kendime

Kendimsiz bırakamam ben hayatı

Hayali bile güzel varlığın

Ket vurulası hangi duygumsa

Karalıyorum hece hece.

Sözcüklerim, muallim

Nazarında sensizliğin

Dokunmak vara yoğa

Yığılmışım işte bir köşeye

Kaydını tuttuğumdan sanma sakın yakınmam

Yakama yapışan sırıtan bir gölge

Simyacısıyım belki dünün

Gün mizaçlı bir şiirde saklandığım ayan beyan.

Yanılsam da her sevdiğimde

Fıtratım, muallim

Fıkra gibi bunca hatırat

Kilit vurduğum kalbim de değil

Defansı dünün

Öykündüğüm hiçliğe

Muhalif olduğum illa kendim

Sırlarımı da verdim bir kez ellerine.

Lakin sözüne sadıksın sen

Temkinlisin benle konuşurken.

Dar cepheli binalarda

Diken üstünde çiçeklerim

Sessizliğinin müdaviyim, muallim

Sensizliğe talim ettiğim

Talep ettiğimse iyiliğin sağlığın

Boş yere düşmez yaşım

Yaslandığım çınarın dilerim ki;

Kabul bulur duası.

Ve çekiliyorum huzurundan

Huzur bulmak adına yeniden dokunacağım ruhuna

Körpe şiirlerde salındığım ne ki

İçimdeki salıncağın nezdinde

Sallantıda işte ömür

Saltanatını sürmek değil sunduğum her özür.

Bir v/akitse bana tanınan

Yazıp seveceğim işte yaşadığım kadar.