SEBEPSİZ SEVMİŞKEN SENİ

Bir düşün yansımasıydı ölüm ve sözcükler de cephede saklı mermer gibi başımdan yağan sağanağın tek meali elbet dökülen yaşımda saklı matemin dipsiz metaneti.

Ayyuka çıkan bir sızı aralıksız bastırdığım.

Ucu kırık pergelin kanattığı o devasa yaradan sızan

İrin misali

Meczup gönlün de firarisi her şiir.

Gölgelerin atarı

Yalnızlığın katarı

Ölümün de hayırlısı gel gör ki

Öncemde saklı benim bu yoksunluk

Na’şında günün

Yıldızlardan derlediğim bitimsiz hükmün

Meşalesinde kopan kıyamet

Üstü örtülü değil de yüreğin

Ama yazamadığım öyküsü çaresizliğin.

Gün batımı ne ki?

Ömür batımında sakındığım ne ki gözümün

Görmediği ne ise

İthaf edilen acının şeceresi

Kilit altında yaşar ve severken

En azından özlerken özgürüm ben.

Kendime ettiğim ihanet ne ki

Seyyahı ömrün şiir mademki

Sedef kakmalı imgelerde sırıtan yeryüzü

Gel gör ki kan ağlıyor insanlık

İkbali varlığın

Olmaz mı söyle aşkın portresi.

Elbet şakıyan bir kuş çeşmenin bitiminde

Batıl gölgeler

Efkârlı şakayıklar dahi

Döndü içine ve ışıdı acı ve söndü ateş

Lakin sönmek bilmeyen ferinde

Saklıyım gizemin.

Küskünlüğümse kendime

İhya edilesi yürekten firar eden kıble

Oysaki sancağımdı mavinin düşünde

Çekincelerimi öldürdüğüm

Şiirin dilinde

Bir meczup ki feragat ettiğim

Mutluluktan varsın artık almayım nasibimi.

Sinen rüzgâr

İçime sığmayan efkâr

Dışımda saklı izafi güneş

Gel gör ki aşkın mizacıdır o sönmeyen ateş

Görünmezin izinde

Gözden uzak olsa

Cennet bildiğim aşkın perde arkası

Elbet bir sonraki şiirin hükmünde

Solmakla açan yüreğim

Sindiğim değil de gerçeğim

Çünkü içimden gelenle iştigalim.

Ömürse tefe konan

Ön sözü olmayan bir roman

Adeta

Düşmedi yakamdan bu soğuk rüzgâr

Üşüsem de üşütmediği aşkın

Nazenin fıtratta saklı hakkaniyet

Sebepsiz de sevmişken seni…