Hissikablelvuku

Öznesiz bir yüklemsin sen, esefle tetiklendiğim hangi düş’ün yakasında saklıyım ezelden ve titreyen ruhumda saklı kerametim özensiz yaşamadım hem yaşatmadım da ruhumdaki rivayeti.

Eşkâli yok bu hüznün günün de

Derlediğim her öyküde zaaf yüklü metanetim

Öykündüğüm sadece mealidir öznemin

Bilemezler de aslen neye denk düştüğümü

İzafi bir gölgenin muradı isem

Tutuklu kaldığım ömrün de sınanan dirayeti

Hissikablelvuku, sevgili

Teşhir ettiğim aslında göğün yürek sesi.

Mavileri tensiye ettim bu gün

Huzura delalet bir aşksa asla vuku bulmayan

Özlemin şerh düştüğü ah, ben

İçimde saklı hassasiyet

En çok da asil kalmanın raconudur

Hayatta gerisin geri kaçtığım

Bunca zamanın da ruhunda saklı

Bir neferim

Gözlerimde yıldız cebimde resmi varlığımdan

Dökülen her zerreye tabi ve talip

Öfkesi zemine serili bir koşu gibi

Aralıksız içimde gidip geldiğim

Elbet yüreğin de ettiği rücu.

Fanusun çatlağından firar ettim

Yine de içimdedir gizim

Mevsimsiz bir ölüm gibi

Sabırla diktiğim sökükleri aşkın

Şiar edindiğim

En çok yalnızlığın yüzü gözü hürmetine

Ellerimi açtığım Rabbim

Bilmese de kimse hasret duyduğum

Ne ki neyden ibaret olduğumu

Rafa kaldırdığım dünün

Hatırına.

Bir nebze de olsa gülümsemeyi meşk bildiğim

Rakımı şu gönlün

Varlığıma delalettir sözcüklerim

En çok da firar ettiğim

Hüzün torbası

Acılardan neyse düşen payıma

Payidar kıldığım umudun goncası

Açtı açacak ruhumda.