MUTLULUĞUN MEALİ

Düş küreleri saklı bir içimlik şiirlerde belki de küsen şairin sevdasında doğan bir güneştir her acının aymazlığında açısı kayıp bir bakıştır aşkın şivesi elbet şiirlerle eşleşen ruhu ve duygularının dinmek bilmeyen rüzgârı…

Yorgun göğün kanatlarıdır parlayan

Işıl ışıl…

Sözcüklerde saklı nice sır

Rengi olmayan bir çiçekten uzak bir serada

Saklı tutulası ruhunun en çok

Çiçeklere duyduğu aşkı solduran

Sefil ve kavurucu güneş

Bir o kadar yaşamın kaynağı.

Semiren sızılar

Çemkiren iblis

Her çentik attığında

Yaptığı yanlışlara

Melekler gibi s/üzgün bir ateşte saklı

Elbet aşkın kavurucu sıcaklığı

Bazen uçuşan saçları

Mezarını kazdığı kalem de değil elbet

Ne inkâr edilesi bir fetva

Ne de delip geçtiği bir yasak

Elbet düşlerin kulvarında…

Bazen kabul gören bir beis iken aşkın duvağı

Bazense nice yeis

İhbar edilesi yerin göğün

Tek kanatlı firarı

Uçmakla yanmak arasında

Devinen fıtrat

Rengi soluk hazanda mı saklı illa ki hüsran?

Meskeni olmayan mevsim

Hızı sonlanmayan rüzgâr gibi

Koşarken tazı ayaklarında hayatın

Bir katresi dahi yetmez mi yaşamaya?

Sevdası bitimsiz

Şehla gözlerinde hayallerin

Yitip gitse de eşkâli mavinin

Pembeden yana firarı…

Mübalağasız sevmelerin tezahürü

Şerit değiştiren yanık türkülerin nakaratı

İlla ki içine düşülesi bir tuzak

Uzaklık ne ki hem

Yüreklerse birbirine tutsak

Yükümlülüğü sadece iyi niyet ve masumiyet

Bir kelamdan öte

Mutluluğun mealidir

O kalp gözünde muhafaza ettiği kadar.