NAZİK GÜLÜNAY ŞİİRİ/Çok mu uzakta kaldık çocukluğumuzdan

Çok mu uzakta kaldık çocukluğumuzdan
baktığımız pencere aynı değil ama
durduğumuz yer aynı
seke seke koşamasak da
oynanan oyunlar aynı
herkes öne geçmek istiyor yarışta
birinin eteğinden tutmak
gülmek birilerine
bağıra çağıra ağlamak
önü kesildiğinde

haklısın, sesimiz kalınlaştı biraz
vücudumuz gibi
her söylenene kulak asmıyoruz
merakımızda mı azaldı ne
her ses, seslenişte ayağa kalkmıyoruz
her oyun çekmiyor ilgimizi
başka oyunlara dalmışız
aşk gibi sevda gibi
sanki biz değiliz istop oynayan
beş taşı unutmuşuz

çocuğuz desek de her ne kadar
manzaramız değişmiş
çıktığımız kiraz ağacı yok
yerinde evler esiyor armutun
nerde bir koşu gidip su doldurduğumuz kaynak
mısır ocağı, közler yok
nerde bahçe, misafirler

epeyi uzaktayız anladım
içimizde tütse de buğusu
içimizi ısıtıyor anılar
bizi anlasa çocukluğumuz anlar
önceden yaşamıştır
her adımı
onun düşlediğidir
her zaman çocuk kalmak.

12. 08. 2020 / Nazik Gülünay