YÜREKTEN YÜREĞE

Ölüm diken gece…

Latife yapsaydı keşke şiirler

Muhtevası ömrün

Batar derinden ince ince.

Usul bir acı beklemede

İbresi yüreğin düşüşte

Kanatlanan hicvi aşkın

Top yekûn firarda nice bulut

Umut yüklenip devinen yüreğin

Metruk ikbali

Belki de göğüs geren ömre.

Tümden gelen bir hezeyan

Mağlup gelmiş yasında kürediğin

Sevdiğin kadar içinde devindiğin

Bir hece ki çıkmazda

Bir hazan ki bitmek bilmeyen

Nisan belledik günü de

Topladık rahmeti

Haşmetli Nisan tasında

Öğün atladığımız ne çok hurafe

Yansız sevdiğimiz nasıl ki tek gerçek

Allah katında.

Küsen varlık

Kürediği kadar günü

Künyesinde saklı umudun

Fevri mevsimin de son demleri

Verilen hüküm resmetti düzeni

Göğe otağı kuran kuşlar

Tünedi bir bir asılı mendireğe

Görünmezin şavkıyla dirilen gecede.

Payidar nice isyan:

Af eyle Rabbim

Yeter ki tuzağına düşmeyelim iblisin

Hangi lanetse yol kesen

Kesmeden da umudu rahmetten

Vardır elbet hikmeti

Metanet yüklü gövdesinde evrenin

Azığa alıp da hayalleri

Bir düş çukurunda debelenen

Gerçek addedilip de

Hayallerine yenik düşenler

Solmadan feri dirayetin.

Asılı kaldığım o sancak ki

Bin bir zarafetle tebessüm eden meleklerin

Asasıdır yürekten yüreğe geçen

Varlık ne yeknesak ne kibirli

Hiçliğin muadili elbet savuşturduğumuz gözyaşı

Andıkça Mevla’yı

Varsın bitmesin cihanın derdi külfeti.