DUR DAHA NE GÖRDÜN Kİ

Mevsimde ölü bir gülüş saklı belli ki Yaratanın ikramıdır bunca dilemma bunca hüsranı dilimleyen…

Bunca şatafat aşkı mühürleyen gözlerinde ölü mevsimin.

Ve ben…

Ölü bir aşkın gizli kahramanıyım.

Müfreze imlerde sonatlar eser de eser…

Aşka lades diyen sür git adı olmayan kindar nesil.

Esiriyim aşkın her ne hikmetse

Latif bir yemin olmayı mimledim

Dönemediğim sırtımı aşka ve hayata

Tünediğim şu lahza

Aşikâr bir aşkın da beynamaz nefesi

Oysaki münafık ışıkları çoktan söndürmüştüm ben.

İnancın hegemonyası

Aşkın kırık haznesi

Surlara serdiğim sırlar

Sırlara sığınan haris gölgeler

İzafi bir reçeteyim kendimce

Göğe çarpı koyan bir tanrı kadar

Serkeş yalnızlığın da ilahı iken

Tohuma kaçan umutlar

Ve işte küredik günü de ümidi de

Aşka bir mintan hediye etti yitik nizam.

Aşkın hürmeti bir fiyaskoymuş, azizim

Kindar bir milat kimince

Arkadan görülen gerçek yüzü bunca maskenin.

Hunharca katledildi aşk ve masumiyet

İzini sürdük de bir ömür

Varıp varacağımız elbet o çıkmaz sokak

Mutlu aşklara da kalmadı inancım bunca zaman

En çok aşk yâd ettiğim mevsimde

En çok da mevsimi içselleştirdiğim bunca şiirde.

Acı tadı ömrün

Ekşi suratlı bir imgeden sızan o irin mi yoksa?

Çok şükür çatlamadı ar damarım

Varsın yalnızlık ilahım, ilhamım olsun

Hem seven insanı kalabalık kılan bunca his ve kaide

En çok kendine hasreti yaşatan aşkın kisvesinde.

Bol keseden yaşamakla iştigal bir dünya da değil

İstediğim ne sondur ne de laneti telaffuz eden

İkircikli ve yalan nidalardan uzağım ben.

Bir künyem bir kervanım güttüğüm

Bir aşkın menkıbesi ise nüfus kütüğüm

Şimdi şiir oldum gece oldum

Şimdi gün yüzlü bir anne oldum

Belki de aşka âşık kuş kafesinde

Hicap değildir doğam

Ilıman mevsimden kalan mı?

Elbet göğün hutbesidir soluduğum

Kimselerin göremediği bilmediği duygulardır armağan

En haşmetli duyguysa ilhama mazhar

En illet yükümlülük madem uzağında kaldığım

İçime bandığım her hece

Elbet muhafız alayı bir düzende

Şerh düştüğüm aşkın ta kendisi

Dur daha ne gördüm ki…