ÜÇ HARFE SIĞAN SONSUZLUK

‘’Var mıdır gerçekten tek bir dize

İnsanın haysiyetinden doğmamış olsun…’’

(Aragon)

Düş kırıkları

Makamına ulaşamadı

Aykırılığın hacimsizliğinde buluşamadı mevsim

Töhmet altında yerküre

Soluksuz kalmanın zaferiydi aldatılar

Ötenazi yapmaktan çok öte

Efemine sevgiler, haykıran bir hiciv olsa bile.

Ömürsüzlüğün koşusu ölümle sözleşmiş

Alarmın yeknesak tınısında bir başkaldırı

Baldırı çıplak güneş çıkmış kerevitine

Aşkı ihya eden illa ki önsezi

Tokuşan sesi özlemle biteviye.

Yaratılar kazanımdı ve muteber:

Kazıntısı yüreğin bir düş küresi

Su almış kâğıttan gemi

Lafügüzaf azizim,

Ne ala ne ala!

Yalnızlığın karekökü ulaşırken Huda’ya

İpini sarkıtıp da gizemin

Gönül gözü bahşeden bir eda.

Metruk heceler isyanda

Yakamozun tarihçesi

Sedef kakmalı bir yemin miydi de

Ölümü ertelediğin yerli yersiz

Bir mukoza

Sabra biat bir edinim adeta

Yalnızlığın ulvi tebaası

Bir de mikado sevgiler

Aşkın gıyabında tüten özlem gibi

Sarmalında yitimin

Hayata hicap yükleyen menfi bir saldırı.

Bağışıklık sistemi çoktan çöktü mevsimin

Adabın liyakati

Varlığın homurtusu

Karışıp da geceye

Yeltendiğin bir gece yolculuğu

Oysaki zemin de şehir de teslim karanlığa

Sözcüklerin iniltisine karışır sesi doğanın

Ölüm müydü sadece martaval?

Ya, aykırılığını yüklenip de dokunduğun

Nice insan…

Dokuduğunda saklı bunca rivayet

Ezkaza tutuşan yarımın yarına sirayeti

Aşkı eleyip de maviden

Ulaşmayı filan da bekleme hidayete

Hele ki acıların esiri değilsen.

Kaç kalibre bunca satır?

Ya, hezimet yüklendiğin sırlar:

Körü körüne aşkla yüzleştiğin bir ömür

Minnet etmeden karşı yakaya

Aşk boynumun borcudur, azizim

Bir de kefil olmuşsan özgürlüğe

Oysaki yitip giden bir gölgeydi esaret.

En metruk hece belki de

Üç harfe sığan sonsuzluk

Gövdenle değil ruhunla ait olduğun boşluk.

Elbet yanıldığın kadar

Yankısına esir düştüğün bir beste

Sessizlikle muhatap,

Edimlerde tek bir hece olsan bile

Ciltlerce hikâye mustarip olduğun sadece kendinle.