DEVRE ARASI MUTLULUK

Ölüm…

Sırdaş bir imge mi yoksa saklı kalan?

Muadili kürediğimiz geceden

Firar eden düşler mi hani?

Dün mizaçlı bir mutlulukta asılı kalan?

Günü b/öldüğümüz

Ömrü öğüttüğümüz kadar da muhalif bir sevgi:

İnadına sevmekten var mı ötesi?

Latife yaptığımız geçmiş zaman

Gelecek belki de günden mimlenen

Seğirten sözcüklere de bedeller öğreten

Yaralı iklim,

Kanamalı günler

Aşka biat devasa bir ırmakta

Haiz olduğumuz tek damla

Şimdi mukayese ederken ömrü

Yaftaların nezdinde

Solup geçerken saklı hüznün de

Beratı.

İnfilak eden göğün bulutlarında

Konuşlu ruhun devre arası mutluluğu

Özünde saklı sözü

Aşka rahmet eken düşü

Yan yana yürümenin de verdiği gücü

Bileyen umudun da seyri günbegün

Büyüyen ne hikmetse.

Soldan sağa k/açtığımıza

Aymazlığında yalnızlığın

Yeni bir sayfa açtığımız

Ayracı mı da duyguların,

Mizacı dize getiren…

Yoksa dizeler mi?

Dizleri çöken şairde saklı kuru vedası aşkın…

Mağdur bir günde

Mağlup ömrü b/içip de hecelere

Kayrasında hüznün

Sıfatların nezdinde

Hamt etmek olsa olsa şiarı

Tereddütsüz sevip de çoğalırken

Günlerden arda kalan

Derin bir tevazu adeta:

Çok sevmek elbette olmadı akıl karı

Yine de yine de…

Mimoza düşler

Perakende sevinçler

Bir rüzgârın muadili

Yalayıp geçen o hiçliğin duası

Keşke geçer not alsaydık aşkın nazarında

Buyruk da değil üstelik

Sevmekse, içten gelen mizacın o kırık kulpu.