Hançera

Kuytuların kursağına iliştirilen

Eksik bir tan üzeriydi karlı dağlara çocuk gülüşüm

Ah o ateşi ayartan ayazlarımın kuması 

Ah o isyanımın mührü, sevincimin kefareti hüznüm

Sığınmalarımın münzevi karası

Savunmasızlığımı işgal eden gözlere

Nice yalanlar kanattım

Gör ki en çaresiz ahlara ne günahlar sığdırdım

Bana hançerinde açan gül deseler inanmazdım 

Ey ebabil dudağından yere düşmemiş 

Satırlarda buharlaşan hicretimin güncesi!

Ayıracında yarım kalmış öyküm

Sunağında gelgitlerin çağıltısı ömrüm

Kurgusunu emanet ettiğim

Talan bir gülücüğe taşıdığım düşlerimin ölü hâli

Yolunu ’kekeleyen adımlarıma’ 

Çekingen sesler kanattım

Kırık bir aynanın hiçliği doğuran yüzüne

Nice masallar kanattım 

Yüzüm, kaftan öte karanlık dağların en zifir cilasıydı

En çok turuncuya vuruldum desem, kimse inanmazdı

Harap arzuların enkaz yığını altında

Irgalanır şehrin gökyüzü

Kerpiç bacalı gözlerin siyah peçeli çığlığındayım 

Kopar küllerin heyelanı

Kahkahası ferik bir hüzün yağdırır

Deliren sözcüklerimin deltasına 

Nice volkanlar kanattım

Gökte asılıdır dualarım, lâkin intizarına vurgundur yaralarım

Bana meczup/çılgın bir derviş deseler inanmazdım

Ey alnımın kurumayan teri!

Aydınlığıma hükmeden gecenin şafağına kur yapan sancım

İsimsiz ağrılarımdan sök beni

Sona doğru vedasız bir gitmeyim

İzbe karanlıklara

Nice mumlar kanattım

Ey Seba’nın ateş melikesi!

Güneşten sıyrılan celb-i suretinle

Adın kadar yak beni

Ramazan Boran

Aralık-2011-İçel