İMZASI OKUNMUYOR AŞKIN

‘’İnsan zamanın mı içinden geçer

Kendi suretinin mi?

Salkımsöğütler, söyleyiniz…

Yedi gün yalnızlığını anlattı.

Sekizinci gün ben de gittim.’’ (Ş.Erbaş)

Maviden ıraktı iç çekiş

Sanrıların m/eziyetine eklenen sarhoş imlerin

Tutarsızlığına kök söktüren üç beş deyiş.

Mayhoş gölgede asılı ruhum

Kanatsızlığın izleğinde yandan çarklı her mevsim

Göğün ritmine uyan göğsüm;

Göğüs kafesinde de boncuk gözlü kuşlar,

Hürriyetine binaen aşkın

Varsıl bir hükümdar.

Elbette paye verdiği hazanın hükmünde

Bin bir yeis’in de kundakladığı

Bir şarapnel parçası,

Ölümüne sebebiyet yorgun iklimin

Devasa bir lanet sözlendiği güneşin

Açık ara farkla koşuyor hazin rüzgâr

Esefle de yerle bir ediyor:

Menevişlenen geceye ihanet

Sunan bir dilekçe

İmzası okunmuyor aşkın ve Tanrının.

Kodaman düşlerde savsaklanan her rahmet

İlla ki hüznün inhisarında

Kayış gibi teni mevsimin

Dolgun başak

Doygun yürek

Dolanan saçları özlemin

Ebabil kuşlarından çaldık madem bu hüviyeti

Gözümüzde büyüttüğümüze bir kehanet sunan

Acılı aşklar bulvarı

Koptu kopacak küçük kıyamet

Azığa alıp da düşleri

Serpilen her hecede canlanan yürek.

Efsanesi Ekim’in

Çat kapı geldi yüklendiği asalet

Ne minvali sevdanın

Ne de hazan bahçesi

Kayyum atanan bir vecize

Nazarında bilinmezin

Ne yalan ne de kinaye yüklü varlık

Zencefil tadında basıp da ayakları zemine

Minnet etmediği hangi duvarsa

Saklı kalan bir şaibe

İntiharı özlemin bandığı her hece

El pençe divan

Şahit ölüm meleği

Yitip giden şanına mazinin.