MÜPTELA

Öldürdüğüm imlerin tek/elindeyim

Az mavi düşlerim azıcık da sevdalı

Vazgeçişlerim.

İklimin eteklerini topluyorum yasla

Belki de gitmediğim Yaslı ada

Makul düşleri penceresine konan iri sevinçlerim.

Ah, hafız, dememi mazur gör

Bencileyin sınandığıma kani bir resmin de

Ta kendisiyim

Belki de o recm

Hani, saklı sarnıcın kuytularına g/izlenen

Yüreğimden kalan son ikaz

Enkaz demeliydim belki de

Ezkaza sevdiğime delalet

Yazacağım her tek heceli vecize:

Aşk’a müptela olmayı Tanrı buyurdu, azizim.

Konduğum dalın penceresinde

İlk seni gördüm

Gözlerimi açtığımda kamaşan sevdanın

Ta kendisi bir resim

İrili ufaklı düşlerin de bahsi dahi geçmezken

Peşine düştüğüm gerçeklerin

Bin bir yeis ile hücreme dadandığı

Bir kuş sürüsü belki de

İzini sürdüğüm günün ve unutulmuş her

Öğüdün kanaviçesi.

Sanrılarım kadar doğurgandır da üzünçlerim

Sevgiyi şiar edindiğim

Varamadığım karşı yakası şairliğin.

Ah, azizim, bir bilsen

Yüreğimde uçuşan kelebekleri:

Hepsi bin yaşında

Yüreğimde reenkarnasyon

Dirildiğim her yeni gün

Bazense bir kâbusa düşüp de yolum

Rotasyona tabi devindiğim her mevsimin de

Yasını tutan Tanrı ve gökyüzü.

Gök gözlü sevdalardan alamayıp da başımı

Öne sürdüğüm bir iklim

İçine düşülesi yeis’in tedirginliği

Zamana ihanet eden bedenim ve belleğim

Korumakla mükellef ne çok zincir ne çok halka

Aşka kıyanlara inat

Aşkta kıyama durduğum her sayfada

Boydan boya şiirlerin de güncesidir

Yazdıklarım.

Müptelasıyım ya da değil hayatın

Sehven öldüğüme tanık şu ölü iklim

Dudaklarımda ulaşılmazlığın rakımı

Sevdiceğim ne şiir

Aşka b/anıp da hecelerimi

Kendimle savaştığım ömrün de hulasası.

İzninle gitmeliyim, şimdi

Hem sen bakma da bana her seslendiğimde

Bilmelisin de saklı olduğunu dualarımda.