İLAHİ ACILAR

Seri katil olduğumu biliyorum artık:

Durağan imlerin tekelinde

Öksüzlüğümün de yetim bir cümleyle teşhir

Edildiğini de biliyorum.

Uladığım her cümleyi şeritle eşleştirip

Duvarların da çıplaklığından utandığını,

Geceler zambak açarken

Ölü iklimlere öykündüğümü biliyorum.

Sarı yapraklara düşkünlüğüm,

Sarı yaprakların da içimdeki ağaçtan düştüğünü…

Tehir ettiğim mutluluğu giyinen insanlarla

Hasbıhal edip kırık dallarımı yapıştırdığı ellerinde

Tanrının bir aciz kulu iken

Devingen ruhumun sol şeritte duraksadığını

Ve durduk yere farlarını yaktığımı elemin

Ellerimde şiirlerin kiri olduğunu

Ve kin sahiplerinin yetinmediğini biliyorum.

Çektirdikleri azabı açık ara farkla üstlendiğim;

Tembihlediği her öğüdünü annemin

Çeyiz sandığımda örtülü bir yalnızlıkla

Sıvası dökülen ruhumun

Kerpiç evi duygu ambarında

Yalıtıldığım bilincine ışık tutan

Mahzun bir edayla

Kardığımı biliyorum dünümü.

Hüzünsüz geçmeyen günü

Teşhir eden bir yolcuyla

Kurduğum o göz teması ile

Göz çukurlarıma dolan solmuş yaprakları

İçimin ateşiyle teselli edip

Düştüğüm düş çukurunda

Meftun bir sitemle

İrkildiğim her gürültüyü de

Hayra yormadan,

Yorgunluğuma ihanet ettiğim…

Yatağımda yansıyan ışıkla tepemdeki lambanın

Lal kitaplara düşkünlüğüm sayesinde

Tecrit edildiğim bu paslı dünyanın

Dervişini sevmeye deyişlerinde

Gözü olmayan bir Tanrıyı oynayan

İlahi acıların ne zaman sona ereceğini…

Bilmiyorum işte, bilmiyorum

Bildiklerimi uyduran Tanrıyı oynamadığımı

Bilecek kadar saf olduğumu da bilmesin hani hiç kimse.

Seri katil olduğumu biliyorum artık:

Durağan imlerin tekelinde

Öksüzlüğümün de yetim bir cümleyle teşhir

Edildiğini de biliyorum.

Uladığım her cümleyi şeritle eşleştirip

Duvarların da çıplaklığından utandığını,

Geceler zambak açarken

Ölü iklimlere öykündüğümü biliyorum.

Sarı yapraklara düşkünlüğüm,

Sarı yaprakların da içimdeki ağaçtan düştüğünü…

Tehir ettiğim mutluluğu giyinen insanlarla

Hasbıhal edip kırık dallarımı yapıştırdığı ellerinde

Tanrının bir aciz kulu iken

Devingen ruhumun sol şeritte duraksadığını

Ve durduk yere farlarını yaktığımı elemin

Ellerimde şiirlerin kiri olduğunu

Ve kin sahiplerinin yetinmediğini biliyorum.

Çektirdikleri azabı açık ara farkla üstlendiğim;

Tembihlediği her öğüdünü annemin

Çeyiz sandığımda örtülü bir yalnızlıkla

Sıvası dökülen ruhumun

Kerpiç evi duygu ambarında

Yalıtıldığım bilincine ışık tutan

Mahzun bir edayla

Kardığımı biliyorum dünümü.

Hüzünsüz geçmeyen günü

Teşhir eden bir yolcuyla

Kurduğum o göz teması ile

Göz çukurlarıma dolan solmuş yaprakları

İçimin ateşiyle teselli edip

Düştüğüm düş çukurunda

Meftun bir sitemle

İrkildiğim her gürültüyü de

Hayra yormadan,

Yorgunluğuma ihanet ettiğim…

Yatağımda yansıyan ışıkla tepemdeki lambanın

Lal kitaplara düşkünlüğüm sayesinde

Tecrit edildiğim bu paslı dünyanın

Dervişini sevmeye deyişlerinde

Gözü olmayan bir Tanrıyı oynayan

İlahi acıların ne zaman sona ereceğini…

Bilmiyorum işte, bilmiyorum

Bildiklerimi uyduran Tanrıyı oynamadığımı

Bilecek kadar saf olduğumu da bilmesin hani hiç kimse.