AH MİNEL AŞK

Ölüm ikliminde çaresizliğin doluştuğu yaslı çerçeveler fink atıyordu, arzu üzerine oynatılan aynı filmin fragmanına yenik düşen bir yaz aşkıydı ölümün cüreti ile aşkın kapıştığı devasa bir lanet.

Aksinden yansıyan mavi’nin ruhunda belki de yankısı sonsuzluğa kadar sürecek bir rengin azat edileceği o gök kuşağı.

İlla ki restini çekecekti bilinmez ve illa ki yer bulamayacaktı renkler eski coşkusuna yenik düşmeden pay edeceklerdi hüznü, körebe oynayan bir çitlembiğin hüznüne yapışıp da aksırırken evren.

‘’Benim geçmişim senin geleceğini seviyordu.’’
(Şükrü Erbaş)

Bir inilti kundaklandı.

Midas’ın kulaklarında bir ç/ağrı:

Aşkın b/atağında soylu bir refleks

Şarlatan baykuşun özrüne binaen

Gecenin ferine âşık yıldızları toplarken gökyüzünden…

Sundurmasında gölgeler saklı

İkircikli mevsim hepten unutmuş yasını

Muadili bir yerküre:

Mahlasını da unutmuş şair,

Kayıplarının peşi sıra imgeleri savsaklayan

Ehli keyif zümre

Verdi hükmünü sonunda gecenin en diri zifirinde.

Ah, aşk…

Ah, minel aşk.

Titrek sesinde sür git sefalet

Kuş konmadı üstüne gölgemin

Belki de ayrılığın fitilini çekendi sürgün gece.

Kuytularda saklı hezeyan

Çatık kaşlı faninin hayaleti düşmüş bir kez üzerine şehrin

Balçıkla sıvandıkça yer gök

Şaibeli fısıltılar çıktı ayyuka

Köhne hücresinde gecenin matemi

Yalarken ahraz gölgeleri

Şiir dilinde bir ç/ağrı aşkın mahremi

Oynaşırken yıldızlar

Kim bilin neyin nesiydi karanlığa iz düşen?

Bir hatim daha indirdi annem

Kâküllerimde yıldızlar cirit atıyor

Oysaki aşkın kaçıncı kurası şiirler?

Beş yıldızlı öpücük

Karan geceyi, küren tümden gelen hasreti

Oynak bir şarkıda toplandık bölük pörçük

Zemherilerde soluklandık sözüm ona

Oysaki Temmuzun matemine düşmüştü ateş

Ve kim bilir hangi ocağa?