TUTUŞAN

Sessizliği ağırlıyorum seslerin ruhuna üflediğim bir dilek ile şah damarıma atıfta bulunan bir şiiri gözetliyorum.

Aşkın rabıtası bilinmezlik ve goncası mevsimin şafağa yakın duran hezeyan.

Mavinin dürttüğü bir rengim azami farkındalığın üst belleğinde aksıran bir kimsesizlik yine şahit düşmüşken göğü; yine şerh koymuşken yüreğine yerkürenin.

Susan sesim firar ediyorum.

Susadığım kadar suskunun ihtişamına hayranım.

Kümelendikçe güme giden kelimeler, duyguları sağaltan hayatı da darmaduman dağıtan.

Büyülü hazanın kollarında bir soluk

Kapıştığım aşkla rehavetimi sonlandırdığım

Oluk oluk hüzün balyaları

Süzgün yürekte çöreklenen habis bir ruh

Aşkın kerameti; aşkın hikmeti

Sancılı bir devinim

Mırıldayan kumrunun boncuk gözlerinde bir utku

İçimde içerlediği

Dışımda terlediğim

Göğün kenetlenmişken ömrü saf maviye

Aşkın da ırmağı adeta

Tutuşan gün.

Seyrelen bulutlarda yobaz bir martı;

Aşkın kucağında özlemin ruhu

Sevip de kaçmaların meali

Belli ki güvensiz bir coşku

Sarmalında dürtülerin

Karıncalanan ufkun hoş tınısı

Bir vebal belki de öykündüğüm;

Bir sanrı belki de tırmandığım

Kayıp geçen mevsimsiz bir coşku

Tebessümü kaybolmadan yüzümde ala çalan bir utanç

Radarıma takılan ne çok ihanet

Yüz sütü bırakıldığım her koşul

Yine evrenin ve Rabbin emri

Başım gözüm üstüne hüsran ve sayısız tufan.

Sözcükler ne kadar yalın ve yayvan

Görmeden sevdim ben her zerreni

Tutuşan mısralarda

Esen rüzgârın tutkunuyum

Devasa lanetin de son kurbanı.

Yetim bir ahraz

Sevi dilinde neye tekabül eder sence?

Kopuk bir yaprak

Oysaki yeni açmıştı benim goncalarım

Diktiğim her umudu

Biçerken aşkı ve kayıp ruhumu

Sevip de dillere düşeceğime

Sevip de düştüm yollara

Düştüm gözünden eşrafın

Ben ki; kendine yabancı bir utku.