SÖZCÜKLER DÜŞÜP DE KARABORSAYA

Ölü mavi’nin t/eninde aykırılığın da gölgesine muhatap…

Belki başka bir zaman ve zeminde

Aşkı da acıları da reşit kılan

Bir ezinti.

Göğün kanatlarına yanan işveli kar’ın

Kardığı özlemi

Beyitlere yığan bir mersiye

Sunduğu taziyelerin ikramında

Kopan küçük kıyameti bir içimde tüketen

Bir yenilgi.

Sonrası olmayan günün son saati;

Sonun sezdiği yeni bir başlık

Kuytuların mealinde

Göreceli bir ihanet

Bir batında doğan umudun

Sanrı yüklü meziyeti

Her karesinde yılgının;

Her karekökünde yerginin

Sanrılar kadar muğlâk.

Kara delik kadar obur bir esinti

Dünden güne damlayan

Yarının mecali tükenmişken şimdiden

Sözcükler düşüp de karaborsaya

Merdiven altı tüm şiirlere serzeniş

Sadık kalıp yüreğe

Sevip de derinden

Anlaşılamamanın hitabında

Yeni bir şiir daha doğarken

Kurcaladığım kadar gagalanan esaretin

Demli utkunda.

Varlık kadar tasalı olmasa keşke

Her vazgeçiş.

Uyruğu yok madem şiirlerin

Yeni bir mateme daha özenebilirim,

Sızan irinde coşan aşkın;

Susan kalemde

Aşkla evrenin dansı

Ve yeniden merhaba…