GÖRDÜMDE GELDİM /NİHAL ERSAN

GÖRDÜMDE GELDİM 
Karıldım tek olanın çamurunda İnsan dogdum son baharın yağmurunda Yakıldım bir cahilin közü harında Sıcak kahvenin telvesini gördümde geldim

Geçti gençliğimiz yoksulluğun pençesinde Hakkımız kaldı gaspçıların elinde Onlarda boğuldu hakkın selinde Zengini fakiri gördümde geldim

Yolunu şaşırdı bir garip liseli Küskün çiçekler fidan toprağa düşeli Yüregimde acısı kaldı umut keseli Canını kucağımda verdimde geldim

Aşkı buldum bir bahcenin gülünde Ruhum diz çöktü peri kızının önünde Okyanusların fırtınalı yağmur gününde Yoluna gök kuşağını serdimde geldim

Açlıktan yok oldu minik bedenler Görmezden geldi zulüm edenler Yoksul bırakıldı hakkı yenenler Meleği zebaniyi gördümde geldim

Ağladım yollarda bir evlat uğruna Ertelemedim mutlulukları asla yarına Ay yüzlüye kavuştum birde umuduma Cenneti gülüşlerinde buldumda geldim

Gördüm cehili cehaletin kirli yüzünde Karıldım alimlerin çamurunda özünde Deha olan atamın bir tek sözünde Cehaletin paslı zincirini kırdımda geldim

Gurbet ellerinde öldüm dirildim Hiçliği gördüm cennetlere serildim Sevğim umudum tuttu elimden Bir babanın affını verdimde geldim

İstedim her insan mutlu yaşasın Yeryüzünde caresiz bir dert kalmasın İnsanım diyebilen sevgi ile paylaşsın Canımı avuçlarıma aldımda geldim

Yazar Nihal Ersan