ESİN

Sözcüklerin düş çukurunu ihbar ediyorum,

Lime lime olmuş sesin çatallı yalnızlığı.

Irak olmanın da vebali her kaçkın düş

Zorla güzellik olmuyor demenin meali olsa olsa

Çapkın bir gülüşte asılı yalnızlığımın asaleti.

Gök kadar geniş yüreğim

Lakin dar mezhepli cümlelerle olmaz işim

Belki uyduruk bir masalda

Halk kahramanı olurum

Verdiğim her es’in de muadili iken

İçimdeki esin ve dalgın hüviyeti:

Kim ne derse desin,

Demek ola ki cehalet

İçliğimde yangın

Ceplerimde soygun

Yüreğe de vurgun mu yiyeceğim

Bir gece vakti?

Köhne lenduhalar var şehrin ısmarladığı

Ve gecekondu apartmanlar

Varsa yoksa yoksulluğun icadı

Her vazgeçiş.

Hükümranlığında İlahi Adaletin

Canhıraş düşmüşlüğüm yollara

Saçıma düşen her rengi illa ki kıştan bilmeyin.

Zor, olmayacak duaya âmin demek

Lakin vazgeçer mi insan

Hayal çukuruna düşüp de

Olası mı mutlanmamak?

Bir göğün temennisi içimdeki rahvan

Ve müptelası olduğum sevginin

Hüzne dayattığı ayan beyan.

Sonların zincirine eklendi yine

Sonlanan çocukluk hayalim.

Fıtratımda kâh hüzün kâh gizem

Sonlanmayı hala talep etmediğim

Tanrıdan yana da yok iken şüphem.

Ellerimde devasa bulutlar:

Hayret, nasıl sığdı minnacık elime

Dünya denen bu koca kazan?

Anlarımı unuttuğum her soruma

Yeni ufuklar sunduğum

Belki çok sakilim ya da ıssız

Yoksa nükseden baharın coşkusu da mı,

Elemi yok saydım ansızın?

Çoğaldığım kadarım hatta daha fazlası

Sevdiğim kadar da yalnızım:

İçimden geçenin de asla

Duyulmaz yankısı.