BU ŞİİRİ DE SALDIM BİLİNMEZE

Kutladığım şafağı kanatırken için için

Kıtlandığım her şerbette bir ikram adeta

İçimin kefeninde örtülü düşler

Belki çok ırak mutluluktan

Lakin andığım kadar Yaratanı

Göz ardı ettiğim ehemmiyetsiz bir boşluk:

Her kutsal cümleyi sunup da

Tekerinde şiirlerin yana yakıla yaşamayı meşk

Eyleyen oysaki oysaki…

Beyhude bir ikram benimki

Evren altın tepside sunsa da şiirleri

İçime çöreklenen bir heyelan

Tabutun kapağından baktığım ölümlü âlemi

Elimle iteklerken eşref saatimi.

Kuytuların mahreminde serildiğim aşikâr;

Köhne bir düş’ü düşürmezken dilimden

Her rüyayı hayra yorsam ne mi olacak,

Demenin de ötesinde kundaklanmış benliğim

Ne uğruna?

Sıfatlar sarı benizli notlar aslında

Her elime aldığımda ruhumun hitabesini

İçime döşediğim bunca kumpası

Artık tedarik eden her kimse.

Bir kıyas ya da kıstas:

Hadi, ihbar edin yazmadığım tüm imleri:

Çok sular aktı ilk yazdığım şiirlerin altından madem

Koyu bir göğü içime sığdıramadığım mı yalan?

Kayıtsız izleklerde

Buhran geçiren mazlumun sırtından

Hayatı kurcalayan ne çok iblis:

Belki tahakküm belki eziyet

Belki de yarı zamanlı bir ömür benimki:

Kim öle kim kala, dedim diyeli

Matemin beti benzinin atmasına vesile

İçime doluşan bunca zalim

Ayıklarken ellerimle ite kalka

Yürüdüğüm ne hezeyan

Ne koca bir yalan.

İçimi örttüğüm gizem

Ellerimle dizdiğim her mermi

Bir içime bir şiire boca ettiğim bunca elemi

Deşerken kimisi sahte bir gülücükle.

Aklımın minvalinde koşup yorulmaksa ne elzem

Ne de tükenilmişlik:

Göğün tepesinde buluşmak adına rahmetle

Bu şiiri de saldım bilinmeze…