UÇURUM

Şiirin hikâyesi:

‘’Çünkü şiir yazmanın insanı uçurumun kenarına sürükleyen bir yanı var.’’

Charles Bukowski.

Zaman bir öğreti, sevgili

Mızrağın ucunda biriken kanlı yaş değil mi

Hep içimizde saklı o birikinti?

Mağlup olduğum akşamların örtüsünü

Çektim üzerime, dememe de bakma sen

Gün uyruklu bir düş’üm altı üstü

Bir de gözlerimden düşen yaş’a aldanma

Zikrettiğim mademki coğrafyası

Yazılmamış şiirlerin

Ve bir ikindi vakti…

İçimde asılı hüzün

Tan yeri kan yeri;

Aşk’ın teli de yüreğin bam teli:

Ah’ları muhafaza ettiğim öteberi

Bir de savruk kelamın başörtüsü:

Hani; görünmesin diye

Varsa şiirin açıkta kalan mahrem imi.

Sözcüklerimi çoğalttım

Derken ufaladım;

Sırtını sıvazladım alın terimin:

Metazori bir öfkeyi de kundakladı

İçimde konuşlu sevgi

Muhafaza ettiğim kadar da s/akardım:

Ötelendiğim varsıl bir hikmet

Ayarı kaçan yüreğin utku

Sersem bir izlek adeta

Aşkın da matemi baştan beri.

Yalnızlığımın başının tacı:

Ne mi kaldı geride,

Diyenlerden olmadım ben

Neyle değil neyden sürüklendiğim

Şiirlerin kuyruklu hüzünlerinden

Ve şimdi bir uçurumun kenarındayım:

Ablak yüzünde lanetin

Kıyama duran düşlerimi saldım boşluğa:

Andım şairi;

Andım sitemi;

Ar bildim içimdeki iyi niyeti.

Sonrası mı?

Sen sor ama söylemeyeceğim:

Varsın ikaz edilsin yüreğin ambarı

Varsın kovulsun yüreğin nazı niyazı

Şimdimle örtüşen mazimi kovamadım düşlerimden

Madem…

Gerisini rüyanda göreceğini um

İsterken gözlerini yum ve sapma rotandan

Aşkın ibrazı ne ki?

Severken yürekten,

Sivri dilli matemi konuk etmişken gönül kuytuma

Elzem yüreğin yongası

Asla da salma kayıp bir yıldızın peşi sıra.