DUY, SEVGİLİ ŞAİR

Üzünç başakları ağlak yüzlerinde

Ömür denen ekinin kollarında yaşlı bir Tanrı.

İçimde makamlı makamsız dolduruşlar

Bakalım ne zaman kalkacak naşı gözyaşının?

Her fırsatta içine çemkiren yaşlı dünya

Olur olmaz hırsı nelere nelere mal olacak insan ırkının?

Geçit vermez kimin ehli keyif paranoyaları

Gün mü öğüttü?

Tanrı mı unuttu?

Geçmez bizim oralardan mutluluk vagonu.

Aşkın aşinalığında

Yetim iklimler biriktirdim:

Afakî sevinçlerin yasını tuttum tutalı

Gülmeyi unuttum,

Sarhoş nidalarında ömrün

Beyitler devirdi bilmem kaçıncı tokadı

Bir de unutulmaya yüz tutmuş salkımlar…

Hani göğün örtüsünün altından

Başını uzatan sarışın başaklar:

Öyle ya nasıl vakur ve dolu her biri

Unutulmuş olsa da kaç satar bu aşkın hayali?

Yola çıktı çıkalı

Serpildi büyüdü acılarımız.

Yoldan çıktık çıkalı

Dönmeyi unuttuk yorgun meallerin nabzını

Tutan bir ışık kadar da patavatsız satırların

Kurbanı olduk bir şafak vakti.

Araz yüklü cümleler sırıtkan nöbetlerde korudu kolladı

Sırasız ölümleri:

Kaypak cümleleri ise yok saydık

Oysaki insan ırkıydık:

Yobaz belki de münafık edimlerde sır tuttu yürekler

Köhne lahit aşkın bekasında

Nöbet tuttu

Varsın anılsın isyankâr.

Zabıt tuttuk bazı bazı

İçre dönük aşkın elem yüklü közünde

Kâh unutulduk kâh uyutulduk:

Halis munis bir hecede aykırı düşünceler

Mesken tuttu.

Bir göğün minvalinde

Bir de öğütülmeyen her hüzün tanesinde

Yana yakıla mecazi fenerler aydınlattı yolumuzu:

Düştük her birimiz:

Duy, sevgili şair;

Düş’tük her birimiz…

Ya, sen,

Yazdığın kadar bilir misin yosun tutmuş efkârı?

Hani cümleler kıvamında

Sen de hayli hatırı sayılır bir ömrün kıyısında:

Say ki; biz yazdık sen okudun

Ve hatmettik her heceyi.

Düş pazarında düşünmeyi öğretti bize evren;

Kıyısından köşesinden zehir soluduk

Olmadık bir lehçede kavrulduk

Kavruk namelerin hüznüne ekmek doğradık:

Kutsaldı her deyiş ve her acı;

Kutsaldı nimet

Bayat tadında bile vardı rahmet…