YASTIK ALTI

Yastık altı yaptığım her gözyaşı

Övündüğüm değil gücendiğim yanı doğanın:

Günbegün ayrışan bir iklim pazarı

Yine yüreğin serenadından çıkıp da yola

Çevirme yapılan ömürlük hezeyanlarım:

Kuytularda uyuyan metruk bir bilmece

Ölü sevici tümceler

Çığırtkan ve yabana atılmayan mevsimin müjdecisi

Onca palazlanmış acı.

Seğiren ve nüktedan;

Kaykılmış hele ki aşkın müptelası;

Alıcı kuşlardan alamazken gözlerimi

Sitem değil sinemde doğup büyüyen

Onca meram belki ahkâm kesen yıllardan

Kesip biçtiğim;

Talan edilmiş ruhumda afakî bir bulut

Adam boyu yalnızlık;

Kâfir bir sezi de değil üstelik

Sinen belki sindiren;

Sızan ama asla uykuya yok iken mecali

Yalıtılmışlığın görgülü tanıklığı

Kayıtlardan silinen eski iklimler…

Tıpkı İstanbul beyefendisi imgeler her biri:

Pek bir mahcup ve sırdaş;

Göğün yankısında deli fişek

Uzamın da isine yenik

Belki şehre sevdalı bir yarım ada

İçimin deryasında yüzen nice adacık

Aşkın kemaline ermiş

Zeval vermesin Tanrı diye, diye

Yüklendikçe kadere

Boyutların takılı kaldığı o rakımda

İçten pazarlıklı değil iyi ki selam ve kelam.

Randımanı düşük bir fabrika

Her üreyen sessizliği

Tüneyen göğsünde mevsimin

Kır düğünlerinde ve beyaz gelinliği ile

Süzülen bir bahar çiçeğine

En muzip tanıyı konduran

Yüreğinde güller açan o garip hezeyan bahçesi

İki elin neyse yettiği

Başın dik durduğu her gölgede…

Uyruğu olmayan bir şiirden firar etmiş

Duygular gibi…

Daha ne mi söylesem?

Hele ki akıl dışı bir söylemde

Tabu misali yakındığım gölgeme

Bile değdiremezken elimi

Yandığım ateşte

Ölüme pervane yüzümde hala açmayı bekleyen

Bir tomurcuğun da hayali ile…