YETİM BİR ŞİİRDEN BAŞKA NE Kİ KİMLİĞİM...

Dem’ini almaksa yargıların

Yangında kül olmuş bir yetim şiirden

Başka ne ki kimliğim?

Zaruri bir kıvılcım

İçimin beyitlerinde infilak eden

En haşmetli sağanak

Dolduruşa gelen yüreğimde gizil bir sancı

Andıkça aşkın adını

Dilimden düşürmediğim

Olsa bile bunca ön yargı

İstifli benimle kenetlenmiş düşlerim.

Hazin bir kelam

İçimdeki izdiham;

Lal şarkıların vuku bulduğu

O karanlık tünel;

Zifiri bir söylem mi yoksa inkârı şiirlerin?

Tozutan ela bedellerin

Sırrına vakıf

Aşkın da hüznüne haiz bir sıradanlık

Varsa yoksa batılı bunca yangının

İçimde eriyen bir buzdağı

Her nasılsa büyüyen güncem

Kitli kabrinde yalnızlığın

Huşu içinde ölmeyi temenni ettiğim.

Yeniden doğmama vesile bir şiir daha

İzdihamı yalnızlığın

Bir tokat kadar firari

Söylenmedik ne kaldı diyenlere

Elimdeki altın tepside

Yazılmayı bekleyen yazgım

Rabbimin gücünde

Vakıfım ben zayıflığıma:

Zerreler ihtiva eder kimsesizliğimi

Makamsız bir sitem olsa da

Yolumun kesiştiği bunca elem

Definde yalanların

Nasıl da tok sesi karanlığın

Şaibeli bir gölgeydi oysa

Az evvel misafir ettiğim.

Zimmetliyim işte sözcüklere

Kefilim de içimdeki müvekkile

Ne de olsa yansız bir seyirci

İçimdeki neşeyi pay edişime.

Sonlardan sakınmadım ben, azizim;

Serlerde değil verdiğim sırlarda

Yattım boylu boyunca

Yine ihanetine uğradığım bunca faninin de gözünde

Neyse iştigal ettiğim…

Elbet bir zihniyet daha mal olacak hayatıma

Ve düşlerime

Akabinde o kesif sessizlik

Keserken boğazını hayallerimin

Ben hala mutluluğa dönüşmeyi bekleyen

Bir yolun mutlak kavislerinde

İç geçirdiğim kadar

İçli niyazlarımın kulu kölesi olduğumun bilincinde

Bir deli rüyayı daha sahiplenmeliyim

Geç olsa da vakit

Mademki dolmadı süresi

Dün imzaladığım o akitte serili

Her zerrem yine Hakkın nezdinde.

Ben kâbus ötesi bir yenilgiyim

Sadece aşkın doğasında

Takılı kalmış bir düşün esiri

Belki hayatın eseri bir zulümden de

Kaçamadığım

İlk günden beri saklı masumiyetim.