YİNE SEN, İSTANBUL KOKAN

Düş çukurunda, gölge benzeri o lahit

Kundaklanmış doğrulardan bir çıkarım yapmak

Adına,

Sakilce sığındığın ve

Sınanan fıtratındaki gizil:

Yine tembel bir tutanak sihri şiirlerin

Yaftalanmış mizaçlarında

Peyzajı onca aşkın

Nasırlı bir acı

Pembeye yakın doğasında

Yetim meramın da varlığına

Ket vuran yanlı bir şive adeta

Aşkın, baş tacı bir edilgenlikle

Suslara boğulduğun

Aslında içine dönük yüzü ölümün…

Tepe taklak bir terennüm

Kundaklanmış beyitlerde

Sudan sebeplerle

Yıkanmış göğün izi ve telaşı

Zamansız gidişlerin de çatık kaşlı

Yenilgisi

Bir miğferi tutarken asil başında

Ölüm perisinin diri yenilgisine

Yenik düşsen bile

Tarafsızca ve minnet etmeden

Sevgiyi lav etmeyen o terane

Kayıp yüreğin

Kayıp atlasında bilumum yenilginin

Zarafet yüklü titrinde.

Kendi halinde bir şiir kadar sıra dışı

Meziyetlerin

En otantik mezarı mesken belleyip

En divane gölgeyi

Aşk edindiğin

Âşık suretinde ölümcül bir düş kadar

Zarif bir mağlubiyetin

Temasında zamansız bir yokluk şarkısı

Tıpkı hicvinde yanık kokan

Göğün karasında asılı bir kelaynak kuşu

İllet bir sağdıcı sola saklayıp;

Solan bir çiçeği de sona saklayıp

Yeniden açmak adına.

Cennet bahçelerine yolu düşmüş

Muzip bir tekerleme kadar da neşesine

Yenik bazen hüznünü bile gölgeleyip

İsine, sisine âşık olduğun

Şehr-i İstanbul’un surlarında saklı

Bunca sırrın da tek tanığı

Yine sen, İstanbul kokan şiirlerim…