MECZUP VARLIĞIN ÖZLEMLE İMTİHANI

Hayta bir sevincin müptelasıyım

Öğündükçe hüzünle

Hazana biat bir düş kırığı

Terennüm yüklü yıldızlardan payıma düşenle

Erdiğim sonu yok saydığım bin bir esefle.

Kıran kırana bir sevda:

Mağlubu da galibi hep derindeki yara.

Ne sükûtun izi ne yokluğun vebali

Zamandan çalıp birbirimize sattığımız gözyaşı.

Kelamın meali sıra dışı bir farkındalık;

Yüreğin nakaratı

Kayıp edimlerde, name yüklü sarayları dahi

İhya eden meczup varlığın özlemle imtihanı.

Kefil olmaksa mevsime, ne ala!

Yanmaksa ateşin nazarında

Çölün bekası işte mağdur bir tasa

Olur olmadık bedellerin yankısı

Birbirine ilişmezken göğün iki yakası.

Hayli meşakkatli ve efsunlu bir rabıta;

İzahı da asla mümkün değil

Hele ki derinde saklı ise yas’ı yıkarken yaşla.

Yetim bir şiirin naşıyım

Zamanla yeknesak kalan kalemin

En yanlı ve mutsuz tanığıyım.

Tufanlarda biten bir özlem kadar dağınığım

Huysuz varlığın seyrinde ne çok cefayım

Adı olmayan şiirlerde atağa kalkan bir imge kadar yalnız

Satırların uzvunda kayıp hecelerin tekelinde

Saklı olsa keşke dirlik.

Makberin gümbürtüsü;

Şafağın seyreldiği gecenin bitimi

Zanlı ve şanlı bir gölge kadar nasıl da mağdur;

Şatafatlı masalların hüzünlü prensesi.

Analım aşkı ah etmeden

Ve susalım gölgeler sahibini lav etmeden

Yetmedi sarılalım en olmadık diliminde ömrün

Kayıp geçen bir yıldızın tınısında saklıyım madem

Açmayı unutan bir gülün delici dikeni

Denmedik ne kaldıysa şiirlerde bekle beni.

Tokadı ifratın;

Yankısı bunca hıçkırığın

Temennisi saklı ki aşkın indinde

Bir Yaratan bilir bir de zuhur eder yetimin feryadı:

Ben ki; kayıp şeceremde asılsız bir çentik

Sen ki; kara kaplı defterimde dualarımın eseri.