YAZGI

Kuytuların çığlığında, dolduruşa gelen

İhanet benzeri bir metanet yüklenip de zaman

Hoyrat bir kancada takılı aklı şeytanın.

Muhteris heceler kınından çıkıyor teker teker

Yalpalayan ayaklarında şiirin

Başına örülen çorap mı da çok dar

Ağzıma alamadığım söylemlerde ölüp kaldım bir anda?

Bir mihrak adeta;

Yalıtılmış bir kuş, zamanın dokusunu delen

O çırpınış.

Yarım ağız bir mutluluk ötelenen

Kusur addedilen benliğin de infilakı

Her halükarda yanılan bir ritim

Kazan kaldıran duyguların ikbali:

Bir satırdan diğerine kayan yürek izi

Ve telaşı yürekten kopan kayalarda

Ağır acıların altında kalan

O yazgı.

Yükümüzü heba edelim, haydi

Ve dökelim içimizdeki efkârı

Bayat bir sevince banıp da başımızın tacı

Her menfi duyguyu öğütelim aşkın tekerinde

Ya da mihrabı öykündüğümüz sevdaların

Düşmüşken diline eşrafın.

Mütereddit ruhun uyuşuk hüviyeti;

Dolu dolu geçen yılların

Boşa düşürdüğü bir vatandaş kadar

Derbeder bir iklimde

Sona nifak sokan

Yeni bir başlangıç

Çürüyen ve esneyen iç sesin

Kayıp siluetinde

Batıl bir rota

Tümden gelen nidalar.

Zaruri olsa olsa

Zemherilerde ölmeyi yeğlemiş bir şarkı

Varsa yoksa.

Zamanı mühürledik, sevgili:

Beyhude zaafların yankısını duymadı evren;

Göğe kilitli gözlerin ferine yenik düştü doğa:

Yerli yersiz bir sevinç çığlığı

Aslında yok bir aksanı zamansız sevdaların

Ve reşit bir ölüm dillendiren

Coğrafyası ruhumun

Nasıl da tezat geçen zamana.

Öykündüğüm minvalde

Koyu bir leke

Damarlarımdan pompaladığım

Kan benzeri hüzünle yıkanan kelimelerimin

Sileceği zaten yeni kırıldı:

Vakit; bu vakit

Peygamber sabrı bir hükümle

Eledim içimdeki zehri

Aşkın kutsallığında

Donandım ve ihya oldum

Zamansız sevinçlerimin kulağını çekerken

Fısıldadığım son sözcük

Sadece Tanrının bildiği.