HECE HECE YAŞAMAK

Bir rutine kement atan çağın yangını

Açığa çıkan çağrıda vicdanın imtihanı…

Bir geçit ki;

Dar lahzalarda emsalsiz önem teşkil eden bir çapa adeta.

İçin için kundaklanan yangınların da mabedi

Her buhranda kayıtlı safsata benzeri eylem.

Bir delikten geçen iğnenin

İpliğe olan özlemini katlayan

Sudan sebeplerle mezarını kazan

Azman bedenin de tekelinde

O rahvan ve kaygan yalan:

Zanlı ve muktedir;

Yanlı ve kadirşinas bir özlem

Deşifre edilen mabedin girizgâhında

Yandan çarklı bir sunumla

İhya edilesi benliğin çeperi

Zaman aşımına uğrayan sevda misali

Her öngörü ve yanılgı;

Her kazanım aslında kayıp

Ve ayıp bir sancı doğum addedilen

Hele ki; küllerinden doğuyorsa insan…

Zaruri bir gereksinim

Olmadık bir cümlede peyda olan teyakkuz

Israrcı kimliği ile neşeye ayna tutan

Töhmet ve yanılgı:

Şaibeli bir şiirde ne çok tümsek

Şairden çıkıp da yola

Sırlarını seren kalemden nasiplenen

Sevdanın efkârına

Banmışken dizeleri

Nasıl da beyhude bir coşku

Gölgenin raksı

Benlikten kayıp

Aslına küsüp

Yarına erip

Erişkin bir yürekte

Kocaman bir yürek.

Çocuk kalmışlığın bahtında

Solan bir çiçekten dahi medet umup

Asılı kaldığımız tarhında şiirlerin

Kopan bir çığlık

Şairin efkârı

Bam telinde ömrün

Sükûtu içen yudum yudum

Ne olacak kaygısı sirayet etmişken

Erip ermediği zamana kalmış:

Hüzün yüklü tefekkürde

Mihrabı dizelerin

Yetim kalmış bir közde

Yanık yüreğin düşleri.

Hece hece yaşamayı inatla savunuyorsan

Sevginin evcimenliğinde

Göz göre göre

Bir şiir olmaya meyletmişken

Bilinmezin lehçesinde

Bir azap dahi yıkamaz, yakamaz seni

Sevgide tutsak hengâmenin

Ufkunda tuzak dolu

Bir mahşeri

Ellerinle iterken geriye.