GÜRÜLTÜLÜ YALNIZLIK

Kanlı bir ırmak olabilir gözyaşlarım;

Vuku bulan medeni cesaretim sayesinde

İhya olduğum demirbaşı ömrün

Sükûtun da ayak sesi

Demi yok olmuş zulmün vicdanla kıyası

Bilip bilmeden zehrolan gölgesinde

Kayıp naşına uzanan ellerim

Göğün gürültülü yalnızlığı.

Zamanla büyüyor sabrım, anne:

Hani, dediklerine karşı çıktığım

Güncemde kendimi yeni yeni tanıdığım

O defolu mizacı yakıştıramazken kendime.

Gök de sabitti

Yeryüzüne müdahil eden Tanrının tutanaklarında

Eleme yüklediğim ne gibi bir maruzattı da?

Kıyama duran ruhun üst katında

Dar cepheli bir yalnızlık

Beyhude sevinçlerin nazarında

Uyumsuz varlığımla hep ünlem işareti

Atıfta bulunduğum kaderin dokunulmazlığı

Nasıl ki nüksetmişti gönül penceremde…

Ben ki;

Adam boyu yalnızlığıma

Taktığım kulpu

Pek mi elzem bellemiştim de

Kuyruk acısıydı zalimin

Hınca hınç yüreğimi istilası

Yakası açılmadık cümlelerde.

Şerh düştüm düşeli ölümü

Mizacım daha bir yaftalandı.

Sulh bildim mademki sessizliği

En uzak ikrardı

Adımdan bir hece sonrası.

Ne güldüm

Ne gülmeye dair bir özür sundum:

İçimdeki o devasa lahit:

Pişekâr bir sitemde

Kalburüstü gölgelerin

İzafi coşkusu

Kelamın bir anlık gafleti idi doğrusu

Dile gelmeyen bir ömür

Bir bir ifşa edilesi

Gel geç aklın da kayıp rotası.

Sevip de sevilmeye meyleden

Yürekte kara bir leke

Aşkın delidolu yankısı

Çeperinde tümlüğümün

Hiçe çıkmış adı bir kez bunca cürümün

Sonrası muğlâk bir güzergâh:

Sevi dilinde ne ise nakşeden hece hece:

Mirası adeta atalarımın

Sevmeyi inkılâp bellediğim sair cümle.

Ne vukuat ne de hoyrat afra tafrası

Cılkı çıkmış mazeretlerin tayfası:

Gönül isterdi ki, demenin en büyük tasası:

Dingin bir denizde

Kabaran yüreğim değil

Bir avuç içi özlemin dokusuna

Teneffüs eden yanlı yansız aşk benzeri ihanet:

Ediminde deli fişek iklimin bile çekincesi

Rüzgâr dinmeden

Recm ettiğim dil yarası.