ELDEN AYAKTAN DÜŞMEDEN HECELER

Bir yasını daha idam ediyor şiir

İthamların gölgesinde

Tevazu yüklü ömrün son perdesi…

Hiçliğin menkıbelerinde

Doluşan çiy taneleri…

Sessiz.

Ürkek caddeler

Oysaki yalıtılmışlığın dik alası

Ve yaftalanmış kabrimde

Titrek kurşunlar

Sessizlik ki vuku bulan

Simetrisinde yüreğin

Kaç kalibre ki atılan merminin haznesi?

Kerelerin gömüldüğü dehliz:

Aşkın kıyama durduğu

Mütereddit ruhun

Kıvrak acıları.

Hükümlü hükümsüz söz öbekleri:

Varlığın tebaası

Yalnızlığın dik alası.

Mecburi istikamet:

Ölümüne sevmekle eş değer

Kazanım babında

Yüreğin maruzatı elbette değil

Sitem dolu kelimelerin

Kayıp uyakları

Bir de ayıp bir uyrukmuşçasına

Aşka nedamet yüklediğimin tefsiri.

Dalyalarca acı;

Balyalarca sene

Muzdarip olduğum hüznün

Şevkime sunumunda

Yana yakıla

Dizeler gezdiğim

Efkârında bulutların

Kaynakçam sanma ki sadece hüzün ve sitem.

Şimdi donduruyorum duruşumu:

Dik başlı yüreğimin de tek maruzatı:

Pekişen göğün

İyimser silueti;

Yalanların atışında

Noktaya tekabül eden

Varlıksızlığımın istikbali.

Haydi, elden ayaktan düşmeden heceler

Dizelim ardı ardına

Yankısı unutulmuş beyitlerin nazarında

Kanat açtığımız düşlere de peşkeş

Çekelim özlemi

Mimlendiğimiz kadar

Men ettiğimiz kin ve nefreti.

Sürelim ayakları

Varsın sürülelim diyar diyar

Haznesinde sevdanın

En yanık beste nasıl ki

Dağların efsanesi

Şerh düşelim geceye

Gece bile bıkkınken

Seyrinden mevsimin

Bir başımıza kalmışlığın da

Tek istikameti.

Delinmeden zırhımız

Top tüfek hazır olda

Yürekte metanet;

Yürekte asılı cehalet

Hele ki söz konusu aşksa.