ŞİİRİN KANAYAN İLHAMI

Bir iklim ki;

Sahipsiz gecenin ferine yenik düşmüş

Elemle bezeli iffetin en yakın şahidi.

Gökte konuşlu hangi kül rengi kuşun

Kanadından damlar gözün yaşı:

Varlıkta kayıtlı şifre

Göğün matemi sınırsız

Yine ödenecek kefaretin izdüşümünde

Gece benzeri sitemle yıkanmış şehrin

Kanamalı surlarında

Bin bir dereden gelen suyun ılık sesinde

Mahrem bir huzursa yine

Allah’ın hikmeti.

Varlıktan yoksunsa vicdan

Perde arkasında yüreğin

Kâh daldığın kâh su alan bendinde

Şiirle kaplı yüreğinde

Vasıfsız bir gölgeden bile hallice

Bazen şiirin kanayan ilhamı.

Mucidi ömrün siyahî bir hece;

Çevrede kayıtlı ne çok simsar bedel

Müptelası olduğun ömrün

Yıkık duvarlarında

Cahilce yürüsen de

Düşmez ise dilinden

Sevgi ve yarın yüklü duaların.

Şimdi toplayalım düşen tüm kırıkları

Bir yetimin gülüşüne tanık olalım ansızın

Sağır Sultan’dan duyduğumuz bunca vecizeyi de

Dağıtalım evrenin her katresine.

Hicaptan arınmışsa benlik;

Yakaladığın huzur ve dirlik

Bir de muhabbetin koyusu

Seyrüseferinde hüznün

Elbet olacaktır bir hal çaresi.

Sevgiye meyyal sayısız tekerleme

Ritminde atan yüreği yine evrenden

Kopamadığına delalet

İçinde saklı o nüktedan yürek ve vicdan.

Sevebildiğin kadar hürsün

Kaybettiğin değil kayıp da düşmediğin zemin:

Tutan ellerinden

Tutumlu hükümlerden arda kalan

Kendinle yüzleştiğin her an.