KELİMELERİN SÖKÜĞÜ

Şiir diktiğimi bilmez kimse…

Söküklerini iliştirdiğim kelimelerin

İnsanlara duyduğu sevgiyi de bilmezler.

Onlar en çok kini bilirler:

Zamandan akan teri;

Aşkın rengini

Ve kalbimdeki ışığı asla görmezler:

Görmediler de.

Gördüklerime aşığım ben.

Kentin mavisini seviyorum

Oysaki karanın daniskası asılı her mermer yığınına

Dokunan

Elinde Azrail’in

Ben yetim bir cüceyim sözüm ona.

Yazdıklarım biçimsiz:

İçimde illegal bir sessizlik var

Sanırım yalnızlığın illet matemi.

Bilmezler gözümün elasındaki pembeyi

Ne yanaklarımı boyarım pembeye

Ne de pembe ve gösterişli ceketler giyerim

Ama en çok pembeyle içli dışlıyım

Bazen yanılsam da

Bazen karsam da içimdeki tüneli

Bazen solsam da

Akça pakça tenimde

Yok asla siyahın laneti.

Bilmezler, ne çok sevdiğimi:

Ne mevsimler ne yanık teni göğün.

Ne adresime gelmeyen mektuplar

Ne de boy ölçüsünü almayı bilmediğim eteğim.

Varsa yoksa kalemim:

Bu da benim özrüm.

Sağdıcımın bir şiir olacağını asla düşünmedim

Üstelik bilmedim, şiiri ne çok sevdiğimi.

Yazmıştım zamanında üç beş karalama

Şimdi yaptığımdan da yoktu farkı.

Sonra unuttum bir köşede

Ne de olsa unutulmuştum kimince.

Kimse ile derdim de olmadı hani:

En çok kendimle kavgalı beyhude bir fani.

Karambola gittim bunca zaman.

Bendim bu sefer bilmeyen:

En çok içindeki neşeyi unutan

O küçük çocuğun

Elindeki pembe şekeri

Çalamamışken hali hazırda

Irgat bekçiler…

Sözüm ona sokağa çıkmam yasaktı gecenin

Bir vakti.

Oysaki ben şiir şiir yaşadım sevdiceğim İstanbul’u

Ve bilumum kent:

İstanbul kadar keyif vermedi bana

Ve hiçbir aşk olmadı

İlkinde dahi bilmediğim adını

Sormuşken anneme:

Bu ne, diye,

Sorgularken içimdeki fırtınayı.

Sevmeyi bilmeyen kim ise

Denk düştüm belli belirsiz

Çalarlarken içimdeki

Çelimsiz aşkı.