SAHİDEN, SEVMEK BU KADAR YORAR MI İNSANI?

G/öğün kanatlarını resmetsem şimdi…

Bir kıvılcımın şafağa seslenişini dinlesem sonra

Bir de açan tomurcuklarını beyitlerin dans ettiği;

Derken ürksem, irkilsem

Dehşetengiz yüreklerde su toplayan hangi kapsa

İçine sığamadığım nasıl ki aşikâr

Ve yedi düveline sevginin rahmet okusam

İçimdeki Pişekâr sitemi yok sayıp…

Yorulsam ve

Daha da yorulsam:

Ses edemediğim değil sevip de

Vazgeçemediklerime toz konduramazken…

Ve uyansam ansızın:

Sızım geçmedi madem, deyip

Yeniden acıtsalar canımı

Canların cama döndüğü

Yüzümün siyaha düşkünlüğü

Yine de alnımın akıyla sevdiklerime

Değerken gözlerimin delici seyri.

Ha, bir de inkâr edemediğim hangi gerçek ise

Belki boyutsuzluğumun küçük hacmindeki

Töresine yasak getirse akbabalar

Oysaki ben serçe kanatlarında

İçimdeki çılgın seyisin

Mahmuzladığım gölgesinde

İçimdeki bitimsiz sevinin

Hafif meşrep şarkılara da dudak bükerken

Köreldiğim yerden kopsam.

Zamanın tünellerinde mütemadiyen

Gidip geldiğim

Ara duraklarında galip geçmiş hüznümün

Serildiği bir tümce kadar kıvrak

Ve aşikâr olsa

Aşka düşkünlüğüm:

Müridi iken iklimlerin

Aşkın tarhında

Bol kepçe sevgi doldursam

Haznesine yüreklerin…

Derlediğim topladığım kıyımlarda

Bir kör nokta nezdinde

Tufanlara dolansa hislerim:

Aymazı belki hicap ettiklerimin

Zafiyet yüklü tümcelerde

Doğurgan satırlara yayılsam sere serpe:

Korktuğumdan da değil hani

Sadece kırmaktan çekindiğim:

O kırık dala oturup

Tamir etsem

Tam da kırıldığı yerden

Ve en kırgın olduğum…

Şahit bellediğim göğün rahmetine

Sunduğum ayan beyan hezimetin

Çıtasına konan bir sıkımlık canı kadar tedirgin

Serçe yüreğin afakına

Rest çeksem…

Sahiden, sevmek bu kadar yorar mı insanı?