KAYBETMEDEN MASUMİYETİMİ

Öykünmekle yaşamak arası her satır

Tahliye etmekle de eşdeğer ölüm

Zaman çoktan kaybetti hüviyetini

Yaralarını kaşıyıp kanattı da talihsizce.

Gün gören bir yetim dizeden kalan mı geride?

Azıcık hüzünle örselenmiş bir metanet

Zamana ve mekâna yenik düşen o tabutta saklı

İşin aslı her umut

Dirliğin tecellisi bir sekantta

Göğün resitali

Her bulut fink atarken

Oynaştığı melun kuşun

Kanatlarında ezik ne çok düş.

Kıblemde uyusam gün ve gece

Dirilmeden her geceyi

Şehit etsem,

Sakındığım sevgiyi

Yere göğe sığdıramamamın verdiği aczi yet ile

Ettiğim sitemi de duymadan Tanrı

Efkârımı bandığım her günü

Devirsem şişe misali.

Bir eksende dönendiğim biteviye meziyete

İştirak eden ne tok gözlü adalet

Ne de sundurmasında unutulduğum lanete…

Ama ne için, demeden

Kazdığım küreğin ellerimdeki ateşi

Bir de düşmüşken yüreğime…

Tez elden ölsem

Payidar kılındığıma delalet şunca şiirden

Alıp da hırsımı

İçimdeki nazenin çocuğa

Sunsam elimdeki delilleri

Ve öğütlemekten aciz olsam da kimi zaman…

Sadece duraksasam bir an

Sızlarken yetim dizeler

Boydan boya serildiğim

Söz verdiğim gibi anneme

Kaybetmeden masumiyetimi.