AZ ÖFKELİYİM HARBİ DELİ

Az öfkeliyim harbi çatlak.

Bir kentin kıyılarında yaşamımı sürdürdüğüme

Dair

Sayısız delil var/mış sözüm ona şiirin elinde.

Şairliğim batsın dibine şehrin

Kayıtlara da geçmesin

İçimdeki o sefil rüzgâr

Ben ki; dizelerin oynak ritminde bir baş belası.

Öfkeyi yontup huzura erdiğim sanırım

Asılsız bir kehanet.

Deposunu doldursam kalemin

Olur mu ki çare?

Muzip tınısında dünümün

Günümden medet umduğum

Yalanın ta kendisi.

Birincil derecede tanığıyım doğanın

Ve katili mutluluğun:

Defolu varlığıma ektiğim ne ise

Biliyorum ki;

Çapulsuz bir deliyim

Şehrin tam da orta yerinde.

Kaydım baş aşağı

Şiiri değil imgeleri esir ettim

Yüreğin kozasında

Börtü böcek beklemede

Ben hala ipek böceği havasında.

Bir kasvet bir kasvet ki sorma gitsin:

Mağlup bir düşün tekeri

Zanlı yüreğin su götürmez gerçeği:

Ne de olsa terk edilmişliğin bariz rengi.

Hangi tondayım acaba?

Ne renklerin dili var

Ne tadı notaların.

Zaman aşımına uğramış yenilgimle

Yâd ettiğim muğlâk mutluluğun

Kazan kaldırmış halimdir bu şiir:

Bilginize sunuyorum.

Özürlerime kefilim

Delinin biri rencide etti diye

Namert bir endam olmaya da yok niyetim.

Kumları zayi ettim:

Altı üstü bir zerreden

Çaldığım varlığı mı sunayım ömre

Örnek olmaksa birilerine

Yok artık kaygım

Engebeli düşlerimde.

Sersem sepelek hayallerin ufkunda

Gerçeğe meyyal hangi kanıtı sürüp de öne,

Keşmekeş duyguların zalim simsarı

Azımla geldim

Yokluğumu biledim varlık niyetine

Aslında sonlandırılmayı bekledim

Köhne bir izlekte

Su geçirmez aşkların

Elyaf sahteliğinde

 Sevmekten harap düşüp

Ölüm rencide ederken kuramları

Kayıp kimliğimin düşüp de derdine…

Yanlı bir kelam mı sunsam?

Ansızın sızdığım şunca dizede

Kıran kırana yaşamakla övünen kim ise.

Asılıyım şahikalar nalını mıhını toplarken

Yansızlığım töhmet altında

Kurda kuşa yem olalı

En deli bekçisiyim şafağın

Yeter ki gece de kayıp gitmesin ellerimden.