DÜNYA TELAŞI

Az ötemde çığıran yaygaracı bir kuştan alacaklıyım

Hünkârı hüznün hangi beyitse

Uçmalıyım kanatlarında

Serpintilerine sığındığım rahmetin

Teyakkuzunda aşk benzeri illet bir duygunun

Pazara çıktığı

Hoş beş edilesi karanlık bir sancıdan arakladığım

Kadarına razı iken

İblisten yana çemkiren bir isyanı

Arz edip Tanrıya.

Şaibeli bir gecede pergellerini açan hüznün

Biteviye dokusunda

Şakıyan bir cennet kuşuyum adeta

İçinde cennetin bahçeleri

Ölümü yâd ettiğim her eskimiş günü

Sürerken öne

Cahil cesareti fıtratın boğucu vaveylası.

Israrcı olmak nereye kadar?

İstinaden dediğin ne ki de

Soytarı bir çiçekten de mi öteyim

Gülümsemekle başım dertte madem

Konuşlandığım gölgemde

Derbeder bir derviş kadar

Vakur ruhun kazan kaldırdığı huzur öncesi

Neye yeterim?

Azmin ölüme teğet geçtiği

Zamanla büyüyen bir başak kadar

Sarmalında

Ve öğrendikçe, bildikçe başı öne düşen

Bunca bilginin hatta kehanetin ağırlığı

Dik durmalıyım oysa.

Diri bir düşü de sahiplenip…

Ölümü sahiplenen dokusunda evrenin

Devrik bir cümleyi dahi lav etme istemim

Yere göğe sığdıramadığım çalıntı

Güncem.

Az evvel uğurladım

Neydi ya da neye delalet?

Yüzümden düşen bin parçayı dahi böldüm

Kabzasında attığım her çentiği sundum

İlahi Güce:

Rahmetinle arındığım

Meleklerce kutsandığım

Zanlardan kaçıp kurtulduğum

Bir dünya telaşı

An’ımdan soyutlanıp

Arımla teneffüs ettiğim

O mübarek havada

Havada asılı kalsam da

İlahi tohumların zerk edildiği

Kelamın nüfusu

Yüreğin utkusu

Garip bir teselli adeta.